Verder naar bericht

Villa O’Higgins

Villa O’Higgins is een dorpje in de Chileense Aysen regio. Het is het laatste dorp langs de Carretera Austral en vernoemd naar Bernardo O’Higgins. De man die Chili van de Spanjaarden bevrijdde.

Wat is er te doen in Villa O’Higgins?

In het dorp zelf is weinig te doen. Het gaat vooral om wat er te doen is in de omgeving.

Op weg van Cochrane naar Villa O’Higgins steek je het water over met een pont

Het is zó rustig in Villa O’Higgins, alsof er een zombie apocalypse heeft plaatsgevonden

Screw dogs & cats, geef mij deze dikke fluffy maar!

Het Zuid-Patagonische ijsveld

Villa O’Higgins geeft toegang tot de Zuid-Patagonische ijsvelden (waaronder de Perito Morenogletsjer in Argentinië). Je kunt verschillende tours boeken, waaronder een boottocht. Of je kunt de omgeving zelf gaan ontdekken.

De Villa O’Higgins gletsjer

In Villa O’Higgins kun je een tour boeken naar de Villa O’Higgins gletsjer, ook wel bekend als ‘The Big Glacier’. Deze grote homp ijs is 45 kilometer lang en 3,5 kilometer breed. Het is daarmee de vierde grootste gletsjer in Patagonië.

Er zijn twee bureaus in Villa O’Higgins die tours aanbieden. De bekendste is Robinson Crusoe Deep Patagonia.

Helaas heb ik de tour naar de gletsjer moeten overslaan. Ik was twee dagen in Villa O’Higgins en gedurende die tijd was het weer zo slecht dat de pont/ boot niet voer. Om heel eerlijk te zijn vond ik het niet eens zo erg. Ik heb tijdens mijn trip door Patagonië al een heleboel gletsjers gezien. Daarnaast duurt de boottocht zo’n 12 uur en ik had daar eigenlijk helemaal geen zin in. En nu heb ik mezelf mooi 140 euro bespaard.

Hiken

Er zijn een aantal hikes die je kunt doen vanuit Villa O’Higgins.

Sendero Mirador del Valle

Deze hike start vanuit het dorp. Je kunt hiken naar een uitzichtpunt en dan weer terug naar beneden gaan (duurt ongeveer een uur heen en terug). Of je kunt verder hiken naar de Mosco gletsjer. Maar dan moet je een tent meenemen en onderweg overnachten.

Sendero La Bandera-Miradores

Deze hike begint op dezelfde plek als de Sendero Mirador del Valle. Ik vond deze hike het meest indrukwekkendst maar ook een beetje eng. De weg omhoog is erg steil en omdat het regende was het pad glad. Daarnaast waaide het heel erg hard. Niet zo prettig als je op een dun paadje langs de afgrond loopt.

Het pad eindigt bij een uitkijkpunt waar een paal staat met de Chileense vlag. Het uitzicht is grandioos. Toen ik aankwam begon spontaan de zon door te breken.   

Woohoo made it!

Sendero Altavista

Op zo’n 3 kilometer van Villa O’Higgins vind je een brug. Aan de overkant van deze brug begint de Altavista hike. Er staat een hek maar hier kun je gewoon overheen klimmen. De trail is gratis. Op Tripadvisor stond een review van iemand die gevraagd was om te betalen. Maar dit hoef je dus niet te doen (in 2019 that is).

De Sendero Altavista hike is 14 kilometer lang en je doet er ongeveer 6 uur over. Onderweg kom je langs drie uitkijkpunten: Mirador Glaciares Mosco y Huemul, Mirador Laguna El Loco en Mirador Laguna El Toro.

Het is een mooie hike met geweldige uitzichten. Mocht het de dag ervoor geregend hebben dan is het verstandig om waterdichte schoenen te dragen. Het pad loopt op sommige plekken onder water en verandert in een modderpoel. Vooral het laatste punt: Mirador Laguna El Toro is dan moeilijk te bereiken.

Onderweg kwam ik veel kikkers en padden tegen

Aint no party like a Gaucho party

Er was een festival op de dag dat ik aankwam in Villa O’Higgins. Het regende behoorlijk maar aangezien dit regelmatig het geval is in Villa O’Higgins vonden de Chilenen het geen reden om te annuleren.

Het festival was, net als het dorp, kleinschalig. Er waren meerdere tentjes waar je eten kon kopen en er was een show. Het leek op een rodeo waarbij een ongelukkige man een stier berijdt. Alleen in dit geval was het een wild paard. De show duurde niet lang. De Guacho zat maar een paar seconden op het paard toen hij hard ten val kwam.

Aan de overkant was een heel ander spektakel aan de gang. Een groepje kinderen moest achter een big aan rennen. Degene die de big ving kon blijkbaar wat winnen. Maar wat precies weet ik niet. Ik vond het eigenlijk maar zielig. De big werd door twee mannen bij de poten gegrepen en op zijn kop gehangen. Het beest schreeuwde en spartelde. Daarna werd de big losgelaten en opgejaagd door de kinderen. Nadat de big gevangen was gebeurde het nóg een keer. Want er was een groep jongens en een groep meiden.

Ik vond het maar niks. Om heel eerlijk te zijn vond ik het hele festival een beetje tegenvallen. Ik kwam later in het dorp twee toeristen tegen die er ook heen gingen maar dan met een gigantische fles drank. Ik denk dat zij zich wel vermaakt hebben.

Een Gaucho is trouwens een Zuid-Amerikaanse cowboy. Gekleed in een weide pofbroek met hoge laarzen en een baret op zijn hoofd.

Museum

In Villa O’Higgins vind je een klein museum dat geweid is aan Antonio Ronchi. Een priester die verantwoordelijk was voor het bouwen van de eerste kerk en huizen in Villa O’Higgins. Ronchi zorgde ervoor dat het leven van de mensen in Villa O’Higgins wat aangenamer werd.

Steek de grens over naar Argentinië

Neem vanuit Villa O’Higgins de pont naar Candelario Mancilla. Vanaf daar kun je in twee dagen lopend (er is geen autoweg) de Argentijnse grens bereiken. Hoe je dat moet doen kun je lezen op het blog van de Stingy Nomads.

Wanneer het weer erg slecht is vaart de pont niet. Hou er rekening mee dat je zomaar een paar dagen vast kan komen te zitten in Villa O’Higgins. Kaarten voor de pont kun je kopen bij Robinson Crusoe Deep Patagonia.

Selk’nam een uitgestorven beschaving

Een afbeelding van de Selk’nam zag ik voor het eerst op een t-shirt in Puerto Natales. Bij mijn hostels in Villa O’Higgins zag ik dezelfde afbeelding op een foto en ik vroeg me af: wat is dit? Wie is die man die beschilderd met strepen over zijn lichaam op dat t-shirt en die foto staat?

Het bleek te gaan om een oude beschaving die ooit in het Zuiden van Chili leefden: de Selk’nam.

Ceremonie

De Selk’nam schilderden hun lichamen als onderdeel van een ceremonie waarbij meisjes en jongens de transitie maakten naar vrouwen en mannen.

Na het schilderen van de lichamen werden vaardigheden geleerd die men nodig had in het volwassen leven zoals jagen.

Enkele weken werden theatrale shows opgevoerd waarin de mythe van hun oorsprong werd uitgebeeld.

Welke mythe?

Vroeger schilderden vrouwen hun lichamen en gezichten. Ze leken daardoor op geesten en onderwierpen andere mensen aan hun wil. Want die deden uit angst alles wat de geesten wilden.

Toen op een dag het bedrog werd ontdekt brak er een gevecht uit waarbij de meeste vrouwen stierven. En zo kwam er een nieuwe orde waarbij de man de macht overnam.

Selk’nam en de komst van de westerse beschaving

Aan het einde van de 19e eeuw beginnen zowel Europeanen als Chilenen het land bij Tierra del Fuego te bevolken. Eerst voor mijnbouwactiviteiten en daarna om schapenboerderijen te creeëren.

Zoals in vele delen van de wereld werden de oorspronkelijke bewoners niet gerespecteerd. De Selk’nam jaagden op guanaco’s maar begonnen ook op schapen te jagen die ze ‘witte guanaco’s’ noemden.

De schapen waren natuurlijk van de nieuwe bewoners van het land. Er ontstond een oorlog waarbij veel van de inheemse mensen om het leven kwamen.

Menselijke dierentuinen

Aan het einde van de 19e eeuw veroverde een Franse zakenman, met toestemming van de Chileense regering, een groep Selk’nam indianen, Aoniken, Yamana en Kaweskar om ze tentoon te stellen in een soort menselijke dierentuin. In die tijd was dat heel normaal in Europa (het werd ook met mensen uit Afrika gedaan).

De Selk’nam werden beroofd van hun vrijheid en gedwongen om als beesten in kooien te leven. Een groot deel stierf aan ziektes die de Europeanen met zich meebrachten.

Daarnaast werd er door de Chileense regering een premie uitgeloofd voor elke dode Selk’Nam. De regering wilde het land namelijk pachten aan Europese migranten (en dus geld verdienen). En zo is het volk uiteindelijk uitgestorven.

Onderstaande foto komt van: https://rarehistoricalphotos.com

In 2010, bijna 130 na de horrors, herstelde Chili de botten van vijf Kaweskar-mensen die stierven in de tentoonstellingen. De botten werden bewaard in een museum in Zürich en werden in rieten manden overgedragen aan de nakomelingen. Sindsdien rusten de restanten op het eiland Kurukina.

Waar verblijf je in Villa O’Higgins?

Er zijn een aantal campings in Villa O’Higgins maar omdat het nogal regende besloot ik om een hostel te zoeken. Via de Tourist Information kwam ik bij Fabiana terecht. Ik bleef hier in totaal drie nachten en betaalde 49,70 euro.

Ik had mijn eigen kamer en deelde de badkamer en de keuken met een Chinese jongen die de Carretera Austral fietste. Het was een rustig hostel. Meer een homestay eigenlijk. En de eigenaresse, Fabiana, is erg aardig en behulpzaam.

Van Villa O’Higgins naar Caleta Tortel

Vanuit Villa O’Higgins wilde ik weer terug reizen naar boven. Naar Caleta Tortel. En dat bleek nogal een uitdaging. Er gaan minibusjes vanuit Villa O’Higgins naar Caleta Tortel maar niet elke dag. Kaartjes voor de bus kun je maar op één plek kopen. In geel huis ergens in een woonwijk. Ik ben er in totaal vier keer langs geweest maar niemand deed open. Ik heb geappt, niemand reageerde.

Uiteindelijk heb ik Fabiana, de eigenaresse van het hostel waar ik verbleef, gevraagd om te helpen. Tegen de tijd dat zij via Whatsapp een reactie kreeg waren alle tickets voor de bus al uitverkocht. De volgende bus ging pas over drie dagen en dat duurde voor mij te lang. Gelukkig reed er een extra bus de volgende dag en daarvoor waren nog wel tickets beschikbaar. Ik betaalde alleen wel twee keer zoveel dan normaal, 10.000 Peso in plaats van 5000.

Er rijdt ook een bus van Villa O’Higgins naar Cochrane. Tickets kun je regelen bij de Tourist Information. En ook deze bus raakt erg snel vol.

Tip: regel meteen tickets voor de bus naar je volgende bestemming zodra je in Villa O’Higgins aankomt. Doe je dit niet dan kun je zomaar een paar dagen vast komen te zitten.

Je kunt natuurlijk ook gaan liften maar er is niet veel verkeer.

Een paar in de ga… eh straat. Waarom ook niet?

Carretera Austral Filmpje

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.