Verder naar bericht

Daintree regenwoud

Het Daintree regenwoud is één van de oudste regenwouden ter wereld. Je vindt er niet alleen mooie natuur maar ook een hoop dieren. Meer dan de helft van alle dieren in Australië leeft in het Daintree regenwoud, waaronder de met uitsterven bedreigde Cassowary.

Wat is er allemaal te doen in Daintree?

Voor de natuurfreaks onder ons is Daintree echt een soort pretpark. Je kunt krokodillen spotten, kayakken, paardrijden en het Great Barrier Reef verkennen. Ik wilde er vooral heen voor de prachtige natuur, hikes en bijzondere beesten natuurlijk.

Mt. Alexandra lookout
Mt. Alexandra lookout
Theeveld in Daintree
Daintree theeveld

Jindalba Boardwalk

Bij het Daintree Discovery Center kun je de gratis Jindalba Boardwalk doen en de betaalde Canopy Walk (je loopt dan hoog boven de grond tussen de boomtoppen). Ik heb de Canopy Walk overgeslagen omdat je hier 30 dollar voor moet betalen. Dat vond ik een beetje teveel. Ook komt het heel toeristisch over en ik wilde juist het regenwoud op een zo min mogelijk toeristische manier ontdekken.
Jindalba boardwalk
Jindalba boardwalk

Marddja Boardwalk

Deze boardwalk liep ik aan het einde van de middag rond 18:00 uur. Ik was de enige. Voor mij een heerlijke tijd om te lopen maar of het verstandig is?  In Daintree stikt het van de krokodillen en een hoop beesten komen aan het eind van de middag ‘tot leven’. Als er wat was gebeurd dan was ik echt de Sjaak geweest. Máár, gelukkig is er niets gebeurd en heb ik zelfs een Cassowary gespot! Deze struisvogel-achtige beesten worden met uitsterven bedreigd en als je er eentje ziet schijn je mazzel te hebben.
Marddja boardwalk
Marddja boardwalk

Dubuji Boardwalk

Ook weer een mooie walk met allemaal palm planten die doen denken aan paraplu’s. Het Daintree moeras deed me sterk denken aan de Everglades in Florida. Daar heb je natuurlijk ook een beetje hetzelfde klimaat.
Dubuji boardwalk
Dubuji boardwalk

Mt. Sorrow hike

De hike der hikes, allegedly. De online reviews logen er niet om: dit zou een zware tocht worden. Er zouden zelfs mensen zijn verdwenen en nooit meer teruggevonden. Even twijfelde ik of ik dit wel moest gaan doen. Zo in m’n eentje. Maar toen las ik een review van een stel dat de hike succesvol had gedaan met hun kinderen. Op slippers! Nou dan moest ik het toch ook wel kunnen.

Dus, daar ging ik. Om 08:10 uur begon ik aan de Mt. Sorrow hike die zo’n 4 a 5 uur zou gaan duren. Van tevoren heb ik wel even een briefje achtergelaten bij de receptie van de plek waar ik verbleef. Dat schijn je altijd te moeten doen als je de Mt. Sorrow Hike doet. Als er wat gebeurd dan gaan ze je in ieder geval zoeken.
Mt. Sorrow hike

De hike from Hell

Aangezien je dit blog leest kun je de conclusie trekken dat ik de hike heb overleefd. Ik heb ‘m in 5 uur gelopen en ik ga er niet over liegen, het was inderdaad een zware hike. De terugweg viel me eigenlijk wel mee maar de heenweg is HELL. Je beklimt letterlijk een berg dus je bent continue omhoog aan het lopen. Dat is zwaar voor je benen en conditie. Des te hoger ik kwam des te vaker ik moest stoppen om uit te rusten. Ik stond echt te hijgen als een paard.

Op 1 plek was het zo stijl dat je een touw moest gebruiken om naar boven- en beneden te komen
Mt. Sorrow hike

Bomen, bomen en nog eens bomen

Als je gaat hiken, dan hoop je wat moois te zien toch? Zoals de foto aan de top van dit bericht bijvoorbeeld. Als je Mt. Sorrow wandelt dan zie je bomen. Alleen maar bomen. Allemaal dezelfde bomen. En prikkelstruiken waar je aan vast blijft hangen. Er is gewoon geen opening tussen die bomen door. Je hebt daardoor ook geen idéé waar je precies bent of naartoe loopt. Je weet niet hoever je nog moet of hoeveel je al hebt gelopen. Het is een soort dicht oerwoud waar alles op elkaar lijkt.

Dit dus vijf uur lang
Mt. Sorrow hike

Bloedzuigers in je schoenen

Online had ik al iets gelezen over bloedzuigers die in je schoenen kruipen. Helaas is dat waar. Gelukkig waren ze wel veel kleiner dan ik dacht, 1 cm in plaats van 10. Wel irritant om weg te krijgen. Ze ‘lopen’ als het ware tegen je schoenen op en gaan dan op je sokken zitten. Gelukkig had ik een lange broek en shirt met lange mouwen aan. Natuurlijk heb ik me van tevoren ook gedoucht in DEET. Dat hield de muggen wel op een afstandje. De bloodsuckers helaas niet zo.
Ik heb geen foto’s van de bloedzuigers maar wel van dit ‘schattige’ kikkertje
Mt. Sorrow hike

Het uitzicht op de top van Mt. Sorrow

Boven aangekomen is er wel een uitzicht maar de helft wordt belemmerd door bomen en struiken. Niet echt de beloning waar je naar snakt op dat moment. Ik kwam op de top drie andere hikers tegen die blijkbaar de eerste van de dag waren. Ze vroegen me of ik nog spinnen had gezien waarop ik antwoordde “actually, no I didn’t” waarop één van de hikers antwoordde “yeah, that’s probably because we got wrid of them for you”. Blijkbaar waren mijn mede hikers gigantisch grote spinnen tegengekomen die ze (lucky for me) allemaal hadden weggehaald.

Ik heb sowieso niet heel veel beesten gezien. Geen slangen, geen dragons, geen spinnen alleen een klein kikkertje en een zwarte slak. En die bloedzuigers dus.

Oké, toch best een mooi uitzicht
Mt. Sorrow hike
Mt. Sorrow hike

En weer naar beneden

Naar beneden ging redelijk snel. Wel moet je oppassen dat je niet te snel gaat want dan kunnen er alsnog ongelukken gebeuren. Toen ik beneden kwam voelde ik mijn benen flink en mijn kleren waren helemaal nat van het zweet.

Conclusie

De Mt. Sorrow hike is zwaar. Je doet deze hike vooral om te kunnen zeggen dat je ‘m gedaan (of liever overleefd) hebt, niet omdat er zoveel moois te zien valt.

Cow Bay

Cow Bay was maar 5 minuten rijden vanaf mijn accomodatie. Het zou een mooi strand zijn maar ik vond het een beetje tegenvallen. Het stonk er en begon net te regenen toen ik er aankwam. Op zich was dat wel weer grappig want de Aboriginal naam voor deze plek betekent zoiets als ‘regent vaak’.
Cow Bay

Cape Tribulation

Voordat ik naar Australië ging las ik op de DailyMail iets over een toerist die in haar been was gebeten door een krokodil bij Cape Tribulation. Oppassen dus! Ze zwemmen tegenwoordig zelfs in de zee. Crazy… Wat je nog meer ziet bij Cape Tribulation zijn kleine krabbetjes die een patroon van zandbolletjes achterlaten. Grappig en ook wel mooi om te zien.
Cape Tribulation
Cape Tribulation
Cape Tribulation

Cassowary’s spotten

Daintree is dé plek om Cassowary’s te spotten. Ik schreef er ook al over in mijn Kuranda blogpost. Deze beesten lijken een beetje op struisvogels maar hebben andere kleuren en een kam op het hoofd. Het schijnt dat ze al miljoenen jaren op de aarde rondlopen. Vrouwtjes zijn de baas en veel groter dan mannetjes. Ze hebben drie tenen waarvan ééntje een heel scherpe nagel heeft. Tijdens gevechten proberen ze elkaar te steken. Het is dan ook erg belangrijk dat je afstand houdt van deze vogels cause they will fuck you up!


Cassowary

Maar de kans dat je er eentje tegenkomt is niet zo groot. Ik zag er eentje tijdens mijn wandeling bij de Marddja boardwalk. En de tweede (met kuiken!) was zo’n beetje het huisdier van de mensen waar ik verbleef. Crocodylus Village heeft een eigen boardwalk in de ‘achtertuin’ waar permanent een Cassowary rondscharrelt. Het beest komt af op de papaja vruchten die uit de bomen vallen. Ik wilde net van de ontbijt plek naar de douche gaan toen ik het beest met  jonkie zag staan.

De Cassowary is overigens een bedreigde diersoort. Overal vind je dan ook snelheidsdrempels (remmen als je je auto heel wilt houden) en waarschuwingsborden.
Pas op voor Cassowary

Waar verblijf je in Daintree?

Ik verbleef twee nachten bij Crocodylus Village. Het is een soort glamping waar je slaapt in een grote tent. Ik had een 2-persoons kamer voor mezelf geboekt maar er was ruimte voor 4 personen. Ik betaalde zo’n 50 euro per nacht. Als je budget wilt, ze hebben ook een grote tent met allemaal stapelbedden erin. Hostel style.
Crocodylus Village

Ik zou deze plek dik aanraden als je naar Daintree gaat. Het is zó bijzonder om in een tent in het regenwoud te slapen. ’s Avonds hoor je de regen op de tent en de dieren om je heen scharrelen. En er zijn genoeg faciliteiten.  Er is een douche blok (schoon en netjes), een hele grote gezamenlijke keuken en een groot gedeelte waar je kunt ontbijten. Ze hebben ook een entertainment hoek voor kinderen en een wasserette.

Het enige wat ze niet hebben is Wifi. Maar dat past wel een beetje in het plaatje. Je kunt wel je telefoon opladen maar alleen bij de eetzaal. In de tent is geen stroom.
Crocodylus Village
Crocodylus Village
Crocodylus Village

Ik vond het super om hier te verblijven. Het was lekker rustig en als ik wilde kon ik hier makkelijk zelf mijn eten koken (kosten besparen). De eigenaren waren enorm vriendelijk én ik heb hier dus een Cassowary met jonkie gespot.

Hoe reis je rond in Daintree?

Met de auto. Simple as that. Er rijden volgens mij helemaal geen bussen en ik heb ook geen mensen op fietsen gezien. Ik heb wel een paar mensen langs de kant van de weg zien lopen maar dan kun je blijven lopen. Zonder auto kom je gewoon nergens. Tenzij je een tour geboekt hebt natuurlijk.

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.