Verder naar bericht

Sucre

Sucre is de hoofdstad van Bolivia en wordt ook wel ‘La Ciudad Blanca’ genoemd vanwege alle witte gebouwen. De stad is de best bewaarde Spaanse Koloniale stad in Zuid-Amerika en staat sinds 1991 op de UNESCO werelderfgoedlijst. Sucre staat verder bekend als de ‘chocolade’ stad van Bolivia.

Sucre – hoe kom je er?

Je kunt naar Sucre reizen met de bus of met het vliegtuig. Ik koos voor het vliegtuig. Ik wilde een ticket boeken met BOA Airlines maar hun systeem accepteerde mijn creditcard niet. Tegen de tijd dat het probleem was opgelost kon ik alleen nog een vlucht boeken van 3 uur met een overstap in Cochabamba. Anders had ik direct van Santa Cruz naar Sucre kunnen vliegen in 45 minuten.

Cochabamba vliegveld

Beide vluchten hadden ook nog eens heel erg last van turbulentie én de tweede had vertraging. Uiteindelijk had ik misschien toch beter voor de 10 uur durende busrit kunnen kiezen.

Vanaf het vliegveld stapte ik in een collectivo (minibusje waar meerdere mensen in kunnen) voor 8 BOB. En een half uurtje later stond ik in Sucre.

Sucre – waar verblijf je?

Ik verbleef drie nachten in Casa de Huespedes Isabella en betaalde zo’n 26 euro. Ik had een eigen kamer met gedeelde badkamer en ontbijt was inclusief. Niet heel uitgebreid maar ok. Ik vond het een leuk hostel, er hing een fijne sfeer. 

Waarom zijn alle gebouwen in Sucre wit?

Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Ik kan het ook nergens online vinden. Witte muren zijn een karakteristiek van koloniale huizen. Misschien om het huis groter en imposanter te laten lijken? Of een smetteloze indruk achter te laten? Wie het weet mag het zeggen.

Wat is het verhaal achter de chocolade?

Sucre ligt nou niet bepaald in de buurt van een gebied waar cacao wordt geproduceerd. Toch staat het bekend als de chocolade stad van Bolivia. Hoe komt dat? Sucre ligt tussen de jungle (waar cacao bomen staan) en Potosi. Potosi was vroeger een belangrijke kolonisten stad met zilvermijnen. De kolonisten hadden behoefte aan zoete producten en zo werd Sucre het centrum van chocolade productie.

In Sucre vind je twee bedrijven waar je de beste chocolade kunt kopen: Chocolates Para Ti en Taboada.

Het verbaast je misschien maar ik ben er zelf niet langsgeweest. Ik kan best een doos bonbons in mijn eentje wegwerken maar dat is natuurlijk niet echt goed voor me. En ik heb al problemen om op gewicht te blijven want in Bolivia eten ze de hele dag door en je gaat vanzelf meedoen.

Dus helaas, afgezien van chocolademelk, geen chocola voor mij in Sucre.

Plaza 25 de Mayo

Plaza 25 de Mayo is het centrale plein van Sucre. In het midden staat een standbeeld van bevrijdingsheld en eerste president van Bolivia: Antionio José de Sucre. De stad is naar hem vernoemd.

Het plein is een gezellige plek waar allemaal mensen samenkomen. Van toeristen tot locals, zwervers en straatverkopers.

Om het plein vind je de Kathedraal van Sucre, Casa de La Libertad, winkeltjes, restaurantjes en banken.

Palacio Nacional Sucre

Casa de La Libertad

Het huis van de vrijheid is één van de belangrijkste gebouwen in Bolivia. Zoals de slogan “Sucre, donde nacio Bolivia” zegt, hier is Bolivia geboren. Want in dit gebouw werd in 1825 de onafhankelijkheidsverklaring getekend. Bolivia was het laatste land in Zuid-Amerika dat werd bevrijd van de Spanjaarden.

In het gebouw vind je verschillende schilderijen van presidenten en een groot, houten beeldhouwwerk van Simon Boliviar, waarnaar het land is vernoemd. Bolivar was een Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder en staat in Latijns Amerika nog steeds bekend als ‘El Libertador’ (de bevrijder).

Persoonlijk vond ik Casa de La Libertad niet zo heel veel aan. Dat kwam voornamelijk omdat alle bijschriften in het Spaans zijn. Ik denk dat ik het een stuk interessanter had gevonden met een gids. Maarja dan had ik anderhalfuur moeten wachten en daar had ik geen zin in.

Schilderij van Juana Azurduy. Ze vocht samen met haar man in de Boliviaanse onafhankelijkheidsoorlog tegen de Spanjaarden. Girl power!

Sucre Kathedraal

Ik was in het weekend in Sucre en dat is niet de meest geweldige periode om de stad te bezoeken. Op zaterdag is het heel erg druk in de stad (want iedereen is vrij) en veel kerken/ kathedralen zijn dan gesloten. Op zondag is sowieso alles dicht.

Daarnaast is zaterdag blijkbaar een populaire dag om te trouwen. De Sucre Kathedraal ging zaterdag middag open. Ik liep naar binnen maar werd een beetje raar aangestaard. Al vrij snel begreep ik dat men de kerk aan het ‘preppen’ was voor een bruiloft. Heel veel van de kathedraal heb ik dus helaas niet gezien.

Parque Bolivar

Parque Bolivar is vernoemd naar Simon Bolivar en het grootste park in Sucre. Je vindt er onder andere een miniatuur versie van de Eiffeltoren en de Arc de Triomphe. Naast het park ligt een grote speeltuin voor kinderen en er schijnt ook een zwembad te zijn (heb ik niet gezien).

Ik vond het best een mooi park. Groot, groen en rustig. Lekker om doorheen te wandelen of te relaxen.

La Recoleta klooster & Mirador

Ik heb twee keer terug moeten lopen naar het Recoleta klooster omdat het tussen 12 en 15 uur zijn deuren sluit (dat wist ik niet). Best wel balen want het klooster ligt bovenop een heuvel. Wel goed voor de kuiten en de billen.

Je kunt het klooster alleen bezoeken met een (Spaanse) gids. Persoonlijk vond ik het een beetje tegenvallen. Het klooster zag er vervallen uit en de tour duurde maar een half uurtje. De gids ging er met een noodvaart doorheen.

Naast het klooster zit een kerk waar ik niet heb kunnen kijken want: bruiloft. En tegenover het klooster vind je een constructie van bogen. Vanaf daar heb je mooi uitzicht over de stad.

Museo De Arte Indigena

Dit museum was voor mij een verrassing. Omdat ik moest wachten tot het Recoleta klooster open ging besloot ik in de buurt rond te kijken. En zo kwam ik bij het museum voor Inheemse kunst terecht. In dit museum vind je originele Boliviaanse klederdracht en weefwerken. Er wordt uitgelegd hoe de kleding wordt gemaakt en van welke materialen. En wat het allemaal moet voorstellen. Helaas mag je nergens foto’s van maken.

De weefwerken vond ik erg indrukwekkend. Het kost gigantischveel tijd om zo’n kleed te maken. 

Vlak naast het museum vind je een winkeltje en ik besloot om een weefwerk te kopen. Ik laat me niet snel overhalen tot het kopen van souvenirs maar dit vond ik echt mooi. Het is authentiek. Bij elk weefwerk hing een kaartje met de naam en foto van de maker, of zeg maar kunstenaar.

Ik wilde eigenlijk een groot kleed kopen (2 bij 1 meter) maar die kostten rond de 500 tot 600 euro. Aangezien ik nog een aantal maanden te gaan heb in Zuid-Amerika besloot ik om voor de kleinere versie van 100 euro te gaan.

Ik ben blij met het kunstwerk én het idee dat ik hiermee direct de lokale bevolking steun.  

Museo Etnografia Y Folklore

In het Museo Etnografia Y Folklore leer je meer over de Boliviaanse cultuur. Dit museum heb ik helaas maar half kunnen bezoeken omdat op zaterdag de deuren om 12 uur dicht gaan. Erg jammer.

Ken je ‘m nog? Ekeko. Dit mannetje hangt vol met spullen en rookt graag een sigaret. In Peru en Bolivia vereren ze Ekeko en hoopt men dat hij hun dromen waar maakt. 

In het museum vind je onder andere informatie over de ontwikkeling van Bolivia. Hoe het bijvoorbeeld was in de jaren 70, 80 en 90. Denk aan mode, architectuur, auto’s en eten. Interessant om te zien alleen jammer dat alle bijschriften in het Spaans zijn.  

Er is ook een zaal gewijd aan de Topo, een speld die op het hoofd of het lichaam wordt gedragen. Deze speld droeg men al in de tijd van de Inca’s. De Topo vind je in verschillende vormen, met de afbeelding van vogels, apen en kamelen erop bijvoorbeeld.

De speld wordt gedragen door vrouwen en vooral gebruikt om kleding vast te houden. Maar de Topo dient ook als ornament.

De grootste Topo’s, gemaakt van goud, worden vaak alleen gebruikt tijdens optochten zoals Gran Poder in La Paz.

In het begin van de 20e eeuw werd de term ‘topazo’ vastgesteld wat de moord aanduid van iemand door een Topo. Tegenwoordig wordt de Topo nog steeds gezien als een verdedigingswapen voor vrouwen.

Van de 16e tot halverwege de 19e eeuw werd de Topo in verband gebracht met hekserij.

In de tijd van de Inca’s was er één vrouw, de Coya, die heerste over alle andere vrouwen. Zoals de Inca regeerde over alle mannen.

Vrouwen waren erg belangrijk want zij zorgend voor het eten. En dat was natuurlijk erg belangrijk aangezien er hard gewerkt moest worden. Zonder goede brandstof geen energie.

In de 17e eeuw werden vrouwen in Bolivia behandeld als kinderen. Aan de ene kant moesten ze van alles doen en regelen maar aan de andere kant hadden ze niks te zeggen.

Dit deed me heel erg denken aan een collega die ooit bij Vodafone werkte. Hij zei dat praten met een vrouw hetzelfde was als praten met een klein kind. Waarschijnlijk was die collega aan de binnenkant een oud, Boliviaans mannetje. Needless to say dat hij er niet lang heeft gewerkt…

Vanaf de 19e eeuw kreeg de Boliviaanse vrouw eindelijk wat zelfstandigheid door producten te verkopen op de markt. Vrouwen verdienen tegenwoordig hun eigen geld en zijn daardoor meer onafhankelijk.

Helaas zijn er ook nog steeds een heleboel vrouwen die thuis onderdrukt worden door hun man en geen ‘nee’ durven te zeggen.

Central Market

Een paar straten verderop van mijn hostel zat de centrale markt. Een enorm grote markt waar je groenten, fruit, brood en een heleboel kitscherige spullen kan kopen. Ik heb er helaas geen foto’s van.

Parque Cretácio

Op zo’n vijftien tot twintig minuten rijden van Sucre vind je Parque Cretácio en Cal Orck’o. Het grootste stuk grond ter wereld met voetsporen van dinosaurussen.

Daarnaast is er informatie te vinden over dino’s die ooit in Zuid-Amerika hebben geleefd en levensgrote replica’s.

Vlak naast het park zit een cement bedrijf. Hier zijn de voetstappen gevonden.

Wat vond ik ervan?

Indrukwekkend om zo naast een gigantische voetafdruk van een dinosaurus te staan! Ik vond ook de levensgrote replica’s erg mooi om te zien. Uiteraard heb ik niet alle namen onthouden van die beesten (ik heb al problemen met het onthouden van namen van mensen).

Ook heb ik vrij weinig onthouden over de tijdperken, jaartallen en alle wetenschappelijke namen. Dat is meer wat voor mijn vriend. Die vindt dat reuze interessant. Ik ‘zie’ liever dingen.

Het is jammer dat het park niet zo heel groot is. Binnen twee uur heb je het wel gezien. Inclusief een uurtje rondleiding met gids naar Cal Orck’o (de lap grond met dino voetsporen).

De gidsen vond ik niet heel erg goed. Ze spraken wel Engels maar met een dik accent waardoor het moeilijk te verstaan was. Het woord ‘tracks’ werd bijvoorbeeld uitgesproken als ‘twaks’ etc.

Toegang tot het park kost 30 BOB en als je foto’s wilt maken moet je nog 5 BOB extra betalen. Omgerekend is dat € 4,40.

Voor de prijs hoef je het dus niet te laten. Ik vind het park zelf wel een aanrader. Nergens anders ter wereld kun je zoveel dino voetsporen bij elkaar bewonderen. Mocht je erheen willen dan zou ik wel opschieten. Een paar jaar geleden is namelijk een deel van Cal Orck’o ingestort en ik vermoed dat, dat de aankomende jaren alleen maar erger wordt.

Parque Cretácio – hoe kom je er?

Drie keer per dag, om 10 uur, 11 uur en 14:30 uur,  vertrekt er een speciale bus vanaf Plaza 25 De Mayo naar het dinosaurus park. Een retourtje kost 15 BOB (€ 1,90).

Niet gedaan & gezien:

Templo de San Felipe Neri

Templo de San Felipe Neri is een kerk en klooster. Helaas heb ik deze niet kunnen bezoeken. Toen ik op zaterdag rond 12 uur naar binnen wilde werd de toegang geblokkeerd. Een dame zei dat ze gingen sluiten en rond 2 uur ’s middags de deuren weer zouden openen.

Ik ben om 2 uur ’s middags teruggekomen maar de deuren waren dicht. Ik ben daarna nóg een keer teruggekomen maar de deuren waren nog steeds dicht. Ik denk dat de dame er geen zin meer in had. Erg jammer.

Glorieta Castle

Een stukje bij Sucre vandaan vind je Glorieta kasteel waar blijkbaar ooit een echte prins en prinses hebben gewoond. Ik heb deze attractie geskipt omdat ik op TripAdvisor tegenvallende reviews las. Het kasteel is blijkbaar redelijk vervallen.

Tarabuco Markt

In de buurt van Sucre ligt Tarabuco. In dit stadje vind je elke zondag een gigantische markt. Ik ben er niet geweest omdat het me iets teveel moeite was. Daarnaast heb ik al zóveel markten gezien in Peru en Bolivia. Ik vond het wel even goed zo. 

Wat vond ik van Sucre?

Na het verschrikkelijke Santa Cruz was Sucre echt een opluchting. Het is een gezellig stadje waar ik me meteen op mijn gemak voelde. De mensen zijn relaxt, het hostel was leuk, de witte gebouwen zijn allemaal prachtig en je kunt overal (in de binnenstad in ieder geval) veilig rondlopen. Wat mij betreft is Sucre echt een aanrader! 

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.