Ga naar de inhoud

Mountainbiken op de Death Road in Bolivia

In Bolivia vind je ’s werelds gevaarlijkste weg: El Camino de la Muerte, ofwel de weg des doods. Deze weg is 70 kilometer lang en loopt helemaal van La Paz naar Coroico.

El Camino de la Muerte verbindt het Yungas gebied (amazone) met de stad en wordt daarom ook wel de Yungas weg genoemd. De weg werd in de jaren 30 aangelegd door Paraguayaanse gevangen en loopt eerst een stukje omhoog en gaat daarna stijl naar beneden.

Sinds 1990 worden er toeristische trips aangeboden en kun je over de weg scheuren op een mountainbike.

Waarom is El Camino de la Muerto zo gevaarlijk?

  • De weg loopt stijl naar beneden.
  • Het verkeer komt van beide kanten en de weg is soms maar 3,2 meter breed.
  • Er zijn veelal geen vangrails aanwezig.
  • Het tropische klimaat zorgt voor de nodige regenbuien en mist waardoor je slecht ziet en de weg glad wordt.
  • De weg is gedeeltelijk onverhard.

Hoe komt de Death Road aan zijn naam?

Als je bovenstaande punten bij elkaar optelt dan snap je wel dat de Yungas weg niet heel veilig is. In 1983 vond het dodelijkste verkeersongeluk in de geschiedenis van Boliva plaats op de Death Road. Een bus reed het ravijn in waarbij 100 mensen om het leven kwamen. Jaarlijks overleden 200 tot 300 mensen op deze weg. Zo kreeg het de bijnaam El Camino de la Muerte.

Aanleg nieuwe weg

In 2006 werd (na 20 jaar bouwen) een nieuwe, meer veilige weg opgeleverd. Het meeste autoverkeer gebruikt tegenwoordig deze weg.

Hoe kom je er?

Vanuit Nederland (Schiphol) vlieg je in 20 uur naar La Paz. In de stad vind je verschillende bureautjes die een Mountainbike tour over de Death Road aanbieden.

Ik boekte die van mij bij Barracuda Biking en betaalde € 86,35 (in 2019).

Voorbereiding

We verzamelden ’s ochtends vroeg in La Paz bij café Little Italy (letterlijk vijf minuten lopen van Hostel ROES waar ik verbleef). Daarna reden we met een oude schoolbus naar La Cumbre. Hier start de Death Road. De groep bestond uit twee gidsen (eentje voorop en eentje achterop) en acht toeristen.

Bij La Cumbre aangekomen kregen we een charmante outfit aangemeten die bestond uit een bruine broek, groene jas, helm en kniebeschermers. Vervolgens kregen we uitleg over de fietsen. Ik had nog nooit op een mountainbike gereden en moest dus even wennen.

Na de briefing was het tijd om onze mountainbikes te ‘dopen’ met alcohol (96%). Eerst goten we wat op de grond, daarna op het wiel en vervolgens namen we een shot. Met dit ritueel vroegen we Pachamama (moeder aarde) om ons veilig te houden.

Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.

Mountainbike dopen.

Mountainbike dopen in Bolivia.

Ready to ride!

Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.

Asfalt en onverhard

Het eerste stuk van de Death Road is geasfalteerd. Ik vloog als een gek over de weg. Het enige wat je eigenlijk de hele tijd doet is remmen. Dit eerste stuk was erg leuk.

Waarschuwingsbord op de Death Road in Bolivia.

We deelden de weg met auto’s en vrachtwagens.

Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.

Het tweede stuk van de Death Road is onverhard. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een beetje eng vond. De weg is heel erg smal en op de meeste plekken staan geen vangrails. Je hoeft maar één verkeerde beweging te maken en je vliegt de afgrond in. Het is moeilijk voor te stellen dat hier jarenlang bussen en vrachtwagens hebben gereden en elkaar dan moesten passeren.

Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Waarschuwingsbord op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.

Kruizen

Langs de weg staan verschillende kruizen om de verkeersslachtoffers te herdenken. De gids vertelde een verhaal over een man die jarenlang vrijwillig heeft gewerkt als menselijk stoplicht. Hij deed dit nadat hij zelf een ongeluk kreeg op de Death Road en daarbij zijn gezin verloor. Mensen waren zo blij dat hij dit deed dat ze hem af en toe geld gaven. Kort daarna volgde er meer mensen die gingen werken als menselijk stoplicht. Op deze manier zijn een hoop mensenlevens gered.

Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.

Zie je het busje staan? Kun je je voorstellen dat hier dan een vrachtwagen of bus langs moet?

Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.

Aankomst in Coroico

Na een paar uur rijden kwamen we aan bij het eindpunt, Coroico. Mijn onderarmen deden helemaal zeer van het constante knijpen in de remmen.

We reden naar een restaurant waar we konden douchen en lunchen. Ook kregen we een ‘I survived the Death Road’ t-shirt cadeau. Na de lunch stapten we weer in de bus en reden we terug naar La Paz.

De Death Road mountainbiken was een geweldige ervaring. Ik vond het eng maar ook heel cool. Ik zou het zeker nog een keer doen!

Uitzicht bijna aan het einde van de rit.

Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.
Mountainbiken op de Death Road in Bolivia.

Tropisch Coroico.

Coroico Bolivia.

Meer Bolivia

Sucre

Tupiza

Samaipata

El Choro trek

Sajama National Park

Wat kost een reis naar Bolivia?