Verder naar bericht

Hiken in Sajama National Park

Sajama is Bolivia’s oudste National Park en bevindt zich in het departement van Oruro. Het park werd in 1939 gecreëerd ter bescherming van de Quenoa boom. Deze boomsoort werd destijds massaal gekapt om ruimte te maken voor steenkoolmijnen. Sajama Nationaal Park bestaat uit 1000 vierkante meter natuur en bevindt zich in de Altiplano. Het hoogland van Bolivia.

Waarom naar Sajama National Park?

Ik wilde naar Sajama National Park omdat:

  • Mooie natuur & bergen
  • Veel lama’s en alpaca’s
  • Weinig bezocht door toeristen
  • Mooie omgeving om te hiken

Sajama National Park – Hoe kom je er?

Sajama National Park (spreek uit als: Sagama) wordt niet veel bezocht door toeristen. Dat komt onder andere omdat het park niet zo makkelijk te bereiken is. Gelukkig vond ik online een beschrijving van hoe ik er moest komen.

Van La Paz naar Patacamaya

Ik moest eerst van La Paz naar Patacamaya zien te komen. Ik ging ’s ochtends vroeg naar de Bus Terminal in La Paz en kocht een enkeltje naar Oruro voor 30 BOB. Ik had ergens gelezen dat je de bus van vóór 8 uur moest nemen en dus zat ik om 7 uur ’s ochtends al in de bus.

Ik raakte aan de praat met een Boliviaans vrouwtje dat naast me zat. Schuin voor me zaten een man, vrouw en een kind. Het kind begon vlak nadat we vertrokken te huilen. De vader raakte geïrriteerd en gaf het kind een klap. Had hij beter niet kunnen doen. De halve bus kwam in opstand en begon zich ermee te bemoeien. “Dat is je zoon! Dat doe je toch niet! Je gaat niet slaan!”. De man ging er tegenin en vond dat iedereen zich met zijn eigen zaken moest bemoeien.

Net toen ik dacht dat het helemaal verkeerd zou gaan stopten ze gelukkig met ruziën. Blijkbaar had niemand zin om op de vuist te gaan. En het kind? Die heb ik de rest van de rit niet meer gehoord.

Toen we bij Patacamaya waren vroeg ik de buschauffeur om te stoppen en me eruit te laten. Ik werd midden op de autoweg gedropt en moest te voet verder naar het dorpje. Of zeg maar gehucht.

Van Patacamaya naar Sajama

In Patacamaya zou er, volgens het blog, rond 12 uur een minibusje naar Sajama vertrekken. Ik ging op zoek en vond inderdaad het busje. Maar het was nog maar half tien. Waarom stond er in godsnaam op dat blog dat je een bus van vóór 8 uur moest nemen? De rit van La Paz naar Patacamaya duurt maar 2 uur. Ik had net zo goed de bus van 9 uur kunnen nemen.

Daarnaast was het maar de vraag of het busje écht om 12 uur zou vertrekken. Meestal gaan ze pas weg als de bus vol is en ik zag geen andere toeristen. Het voelde alsof ik de enige toerist in Patacamaya was.

Ik besloot om een rondje te lopen toen er een man op me af kwam. Geen Boliviaan maar een Fransman. Een toerist. Hij was in Patacamaya met zijn vriendin en een andere Franse dame die ze onderweg hadden ontmoet. Het groepje Fransozen wilde, net als ik, naar Sajama National Park en vroegen of ik een taxi wilde delen. Ze hadden namelijk geen zin om nog twee en een half uur te wachten. Ik vond het een goed idee en stemde in.

En zo stapten we met z’n vieren in een taxi en kwamen we na drie uur rijden aan in Sajama.

Het gehucht Sajama

Toen we uit de taxi stapten schrok ik een beetje. Sajama is echt een gehucht. Het deed me denken aan zo’n verlaten western dorpje. Je weet wel, waar van die hooibalen doorheen rollen. Ik zag letterlijk geen hond.

Ik was eigenlijk van plan om in Hostel Oasis te verblijven maar het leek me een beter idee om te vragen of ik met de Fransen mee mocht. Want in zo’n gehucht wilde ik niet alleen zijn. De Fransen vonden het goed en daarna ben ik eigenlijk een beetje het vierde lid van de groep geworden.

Posada Ana en Mario

We verbleven bij Ana en Mario in een vierpersoons huisje voor 25 BOB per persoon per nacht. Je kon er ook ontbijten voor 15 BOB en avondeten voor 20 BOB. Omdat er verder niet veel anders in de buurt was maakten we graag gebruik van deze opties.

Op de bedden lagen 4 dekens omdat het ’s avonds enorm koud werd

Dag 1 – Nevado Sajama

Nadat we hadden ingecheckt ging ik met het Franse stel ergens lunchen (de andere Franse dame had last van haar buik en wilde niets eten). Voor 15 BOB kregen we een bord soep en pasta. Ik had aangegeven dat ik vegetarisch ben maar vond toch wat stukjes kip tussen de pasta. Geen probleem, heb ik er gewoon tussenuit gevist.

Daarna besloten we om een kleine wandeling te maken naar een uitzichtpunt, richting Nevado Sajama. Vanaf dat punt hadden we mooi uitzicht op de vulkaan Parinacota en Pomerape.

We moesten alleen wel even een berg opklimmen. “Heel makkelijk” had Ana gezegd. Maar zo makkelijk was het dus niet. De twee dames gaven het al redelijk snel op en alleen ik en de Fransman bereikten de top.

’s Avonds aten we pasta, klaargemaakt door het Franse stel.

Zonsondergang in Sajama

Dag 2 – Aguas Thermales

De eerste nacht was een beetje wennen. Ik heb meestal een kamer voor mezelf en nu moest ik een heel klein huisje delen met drie andere mensen. Waaronder de piepkleine badkamer. De Franse solo reizigster was dus ziek en dat heb ik gemerkt. Ze moest gedurende de nacht een paar keer naar de wc en laat ik het zo zeggen, de hele nacht de zieke poepgeur van een ander inademen is niet chill.

Anyways, we begonnen de tweede dag met het ontbijt. Dat bestond uit rijst cereal met yoghurt, fruit, thee en een soort gefrituurd brood. Niet heel gezond maar te doen.

Tijdens het ontbijt maakten we kennis met de andere toeristen die bij Mario en Ana verbleven. Alleen maar Fransen (Sajama staat niet in de Lonely Planet maar wél in één of ander Frans reisboek). Voor mij heel ongezellig. Ik heb een uur aan het ontbijt gezeten terwijl de Fransen er vrolijk op los babbelden. Ik verstond er geen bal van want ik heb Duits gekozen op de middelbare school.

Nadat ze eindelijk uitgepraat waren was het tijd voor de eerste hike. Op zo’n twee uur lopen van Sajama liggen een aantal hotsprings. En daar wilden we heen.

Je kunt de route lopen langs de weg maar dan heb je last van opstuivend zand wanneer er een auto langs rijdt. Een veel mooiere route is door het landschap. In mijn eentje had ik dit waarschijnlijk nooit gedaan maar in een groep durfde ik het wel aan. De Fransman ging als een speer en nam het voortouw. Het vrouwvolk liep erachteraan.

Het was een prachtige route en onderweg kwamen we grote groepen lama’s en alpaca’s tegen. Ik vond het geweldig want in Peru had ik niet zoveel lama’s gezien als ik had willen zien.

Badderen = dokken

Aangekomen bij de thermale baden bleek dat het een soort zwembaden waren. Onderhouden door mensen. We konden er niet in want ze waren het net aan het schoonmaken. Er was wel een ander klein badje waar we in konden maar we moesten sowieso 30 BOB per persoon betalen.

De Fransozen waren echte backpackers en vonden dat veel te duur. Één van de Franse dames vertelde de Bolivianen dat we niet wilde zwemmen, alleen lopen. We besloten verder te lopen op zoek naar de gratis natuurlijke hotsprings. We wisten alleen niet precies waar die waren.

Uiteindelijk belandde we 20 minuten later bij een ander, kleiner badje. We besloten om niet verder te zoeken en dompelden onszelf in het hete water.

We zaten heerlijk te genieten toen opeens één van die Bolivianen weer kwam aanlopen. Sarcastisch zei hij “Oh jullie willen alleen maar lopen en niet in het water. Maar hier zitten jullie dan. Tóch te genieten van het lekkere warme water”.

We konden kiezen: betalen of eruit. We besloten om toch maar te betalen en wisten de prijs nog een beetje naar beneden te krijgen. Per persoon betaalden we 25 BOB.

Na ongeveer twee uur besloten we om weer terug te lopen naar Sajama. Ik had er na een uur al genoeg van maar de Fransen namen hun tijd.

Franse babbelaars

Onderweg kwamen we een Frans stel tegen dat met hun kinderen in een camper door Zuid-Amerika aan het reizen was. Ze namen een jaar de tijd en waren in Colombia begonnen en via Ecuador en Peru in Bolivia terecht gekomen.

Natuurlijk werd het weer een gesprek van een uur. Ik als mega ongeduldig persoon vond dat eigenlijk niet zo tof. Vooral omdat ik er geen zak van kon verstaan. De solo reizigster vertaalde hier en daar nog wel wat in het Engels maar de andere twee deden geen moeite. De Fransman sprak sowieso geen Engels en zijn vriendin had er volgens mij gewoon geen zin in.

Ik dacht er even over na om gewoon in mijn eentje door te wandelen. Maar ik bedacht me dat IK degene was die me bij HUN groep had gevoegd. En dat het eigenlijk best wel aardig van ze was dat ze me op sleeptouw namen. En dus wachtte ik netjes af tot ze klaar waren met hun gesprek.

’s Avonds aten we in de Posada. Ana had gekookte mais gemaakt met gedroogde lama (voor mij kaas) en een klein beetje groente. Het was niet heel geweldig maar ja, in the middle of nowhere hoef je natuurlijk geen 5 sterren maaltijd te verwachten.

Dag 3 – Las Lagunas Alturas

De derde en laatste dag wilden we graag de hike doen naar de Lagunas Alturas. Drie meren waarvan er twee aan de Chileense kant van het park liggen.

Normaliter doe je twee dagen over deze hike en kampeer je bij het eerste meer. Maar wij besloten om de hike in één dag te doen (zo’n 9 tot 10 uur lopen).

Via Mario regelden we een rit naar geisers. De geisers liggen op zo’n 8 kilometer van Sajama en dit stuk hoefden we dus niet te lopen. De geisers zijn overigens weinig indrukwekkend. Zeker als je al eens naar Yellowstone en IJsland bent geweest.

Één van de niet zo indrukwekkende geisers

Daarna liepen we naar het eerste meer, Laguna Casiri Macho. Dat was een flinke klim omhoog. Het heet niet voor niets de Lagunas Alturas hike. De twee Franse dames hadden het er moeilijk mee. Ik bereikte het eerste meer samen met de Fransman. Daarna liepen we door naar het tweede meer, Laguna Sora Pata. De twee dames heb ik vanaf dat punt niet meer gezien.

Het eerste meer: Laguna Casiri Macho

Bij het tweede meer zag ik Chinchilla’s (Viscachas) en bleef een tijdje hangen om foto’s te maken. Ik had mijn zoomcamera meegenomen maar vergeten om er batterijen in te doen. Oh oh wat heb ik daarvan gebaald. De meeste beesten kun je moeilijk van dichtbij fotograferen. Gelukkig is het me toch nog een beetje gelukt.

Het tweede meer: Laguna Sora Pata

Ik liep solo naar het derde meer, Laguna Chiar Kkota. Ondertussen veranderde het landschap om me heen. Ik dacht nog “hier hadden ze best een Star Wars film kunnen opnemen”. Eenmaal aangekomen bij het derde meer zag ik de Fransman niet meer. En toen raakte ik toch een beetje in paniek. Wat als er iets zou gebeuren? Als ik door mijn enkel zou gaan of vallen? Dan was er niemand die me kon helpen want: de twee Franse dames zouden na het tweede meer teruglopen naar de geisers. Daar zouden ze om 5 uur in de middag weer met de auto worden opgehaald door Mario.

Het derde meer: Laguna Chiar Kkota, hier zag ik ook nog flamingo’s maar te ver weg om een foto te maken

Ik besloot snel naar beneden te gaan. Niet zo’n goed idee want daardoor struikelde ik bijna een paar keer. Het pad op maps.me week af van het pad waar ik liep. Ik zag niet in hoe ik op het pad van maps.me kon komen. En dus volgde ik maar de stenen. Gedurende de hike kwamen we stenen tegen waarop kleine steentjes waren gelegd. Door die stenen te volgen (en voetstappen) kwam ik uiteindelijk beneden. En vanaf daar was het redelijk simpel om terug te wandelen.

Follow the rocks

Helaas geen goede foto maar dit zijn Vincunas, ooit bijna uitgestorven maar tegenwoordig beschermd in Peru en Bolivia

Onderweg kwamen we meerdere karkassen tegen. Waarom deze beesten zijn overleden? Van ouderdom denk ik, of ziektes misschien.

Het duurde nog een tijdje voordat ik weer in Sajama was. Ik denk dat ik zeker 9 uur over de hike heb gedaan.

Terug in het huisje bleek dat één van de dames het tot het eerste meer had gehaald en daarna was teruggelopen. De solo reizigster had tot mijn grote verbazing ook het hele circuit gelopen en kwam een uur na mij aan. De Fransman had de hike in zo’n 7 uur gedaan. “No es normal” zei ik nog.

Die avond aten we pasta en sliepen we goed maar kort.

Dag 4 – Terug naar La Paz

De weg terug van Sajama naar La Paz is makkelijker. Om 5 uur ’s ochtends gaat er vanaf het grote plein een busje naar Patacamaya. Er gaat maar één busje per dag dus als je terug wilt dan MOET je dit busje halen.

Rond kwart voor vijf stonden we op het plein. Het was super koud en donker. Er waren nog meer mensen die mee wilde met het busje. Ik hoopte maar dat er genoeg plek was. Gelukkig was dat het geval.

Na drie uur kwamen we aan bij Patacamaya. Er kwam meteen een Boliviaan op ons af “La Paz? La Paz”? We kregen vijf minuten om even naar de wc te gaan en toen was het VAMOS! Op naar La Paz.

Na twee uur kwamen we aan. Niet in het centrum natuurlijk maar ergens in El Alto. Inmiddels waren we met z’n zessen. In het busje zaten nog twee andere Franse dames die ook naar het centrum van La Paz wilden. Gelukkig waren we met een groepje want ik had niet graag in mijn eentje in El Alto willen rondlopen.

Na wat vragen, ronddwalen en zoeken kwamen we uiteindelijk bij een collectivo terecht die naar de Bus Terminal ging en San Francisco plein. Zo’n 20 minuten later kwamen we aan en nam ik afscheid van de Fransen.

Mijn Sajama National Park avontuur zat erop!

Wat kost een trip naar Sajama National Park?

Ik ben blij dat ik zelfstandig naar Sajama National Park ben gegaan want dit was véél goedkoper dan een tour. Van tevoren had ik een paar offertes opgevraagd bij reisbureaus en prijzen (als je solo reist) variëren van 300 tot 800 dollar! Uiteindelijk heeft deze solo trip van 3 dagen me maar 54,35 euro gekost.

  • Bus La Paz naar Oruro – € 3,80 (30 BOB)
  • Taxi Patacamaya naar Sajama National Park – € 8 (65 BOB)
  • Eten lunch eerste dag – € 2 (15 BOB)
  • Verblijf Posada Ana & Mario 3 nachten – € 9,60 (75 BOB)
  • Toegang park – gratis. Volgens mij zou het 70 BOB moeten zijn maar we hebben nergens hoeven betalen
  • Hotsprings – € 3,20 (25 BOB)
  • Ontbijt 2x – € 3,80 (30 BOB)
  • Avondeten 2x – € 5 (40 BOB)
  • Lunch voor de Alguna Alturas hike – € 5,35 (50 BOB)
  • Snacks & drinken – € 3,80 (30 BOB)
  • Rit met de auto van Sajama naar de geisers – € 3,20 (25 BOB)
  • Bus Sajama naar Patacamaya – € 3,80 (30 BOB)
  • Bus Patacamaya naar La Paz – € 2,55 (20 BOB)
  • Bus van El Alto La Paz naar het centrum – € 0,25 (2 BOB)

Sajama solo of met een groep?

Hoewel je het in je eentje kunt doen zou ik aanraden om Sajama National Park met een groep te bezoeken. Ten eerste omdat het veel goedkoper is (want je kunt bepaalde kosten delen) en ten tweede voor de gezelligheid.

Niet dat het zo gezellig was met de Fransen. Ik kon ze 95% van de tijd niet verstaan en zat er meestal maar een beetje bij. Maar alles beter dan alleen zijn. In een stad ofzo vind ik het prima want daar is genoeg te doen. Genoeg afleiding. Maar Sajama is zo ontzettend afgelegen en stil. Daar wil je gewoon niet in je eentje zitten.

Ook is het veiliger met een groep. Minder kans op ‘enge mannen’ die op je af komen en mocht je door je enkel gaan of iets dergelijks dan is er iemand bij die je kan helpen.

Eindoordeel Sajama National Park

Prachtige plek voor mensen die van natuur, wandelen en stilte houden. Ik hoop dat Sajama National Park voorlopig nog even uit de Lonely Planet blijft.

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.