Verder naar bericht

Vinales

Vinales is een gemeente in de Cubaanse provincie Pinar del Rio. In Vinales worden de beste sigaren in heel Cuba gemaakt. De plek staat op de UNESCO werelderfgoedlijst.

Hoe kom je er?

Ik reisde naar Vinales vanuit Havana met de Viazul bus. Deze bus wordt voornamelijk gebruikt door toeristen aangezien de prijzen te hoog zijn voor inwoners van Cuba.

Ik had misschien beter een Taxi Collectivo (gedeelde taxi) kunnen nemen want het inchecken duurde 1,5 uur. Niemand wist waarom maar het leek erop dat er wat problemen waren met het systeem.

Onderweg stopte de bus meerdere keren en in Las Terrazas kon een gezin met twee kleine kinderen en 100 backpacks niet mee omdat de bus vol zat (overboekt?). No worries though, ik zag ze later vrolijk rondlopen in Vinales.

Voor de reis van Havana naar Vinales betaal je 12 CUC ofwel € 10,60 (in 2019).

Waar verblijf je?

Ik verbleef in Vinales bij Casa Estercita. Ik had een grote kamer met airconditioning en twee bedden. Helaas was het ontbijt een beetje duur (10 CUC) dus daar heb ik geen gebruik van gemaakt. En in de kamer liepen mieren rond die overal in kropen, waaronder mijn laptop.

Bezoek een tabak boerderij

Cuba staat natuurlijk bekend om zijn sigaren. Een bezoekje aan een tabak boerderij mag dan ook niet ontbreken als je in Vinales bent. In deze plaats worden de beste sigaren van Cuba gemaakt.

Het loont om van tevoren uit te zoeken welke tabak boerderij een beetje de moeite waard is. Ik werd door de gastvrouw van mijn Casa naar een boerderij in de buurt gebracht. De tour was gratis. Geld verdienen ze met producten die ze verkopen. Ik vond de tour persoonlijk erg kort en snel. Ik vermoed omdat ze van tevoren niet weten of je wat gaat kopen (en hoeveel) en daarom geen zin hebben om er al te veel energie in te steken.

Toch heb ik er wel wat van opgestoken.

Hoe worden sigaren in Cuba gemaakt?

  • Het gebied in Vinales staat op de UNESCO erfgoedlijst. Dit betekent dat de boeren de sigaren uitsluitend met de hand mogen produceren. Met ploeg en paard dus. Er mogen geen machines gebruikt worden.
  • Op de boerderij die ik bezocht worden 2000 sigaren per jaar gemaakt door 12 medewerkers
  • Het duurt ongeveer een jaar om een sigaar te maken
  • De zaadjes van de tabaksplant worden in een pot aarde gestopt en in een kas gezet. Daar staan ze ongeveer 3 maanden.
  • Na die drie maanden worden de baby planten verhuisd naar het veld. Daar groeien ze in slechts 2 maanden uit tot grote jongens.
  • Vervolgens worden de bladeren geplukt en in een hut gehangen. Hier drogen de bladeren gedurende 4 maanden.
  • De tabaksplant produceert drie soorten bladeren: groot met een milde smaak, medium met een medium smaak en klein met een sterke smaak. De kleinste bladeren groeien aan de top en de grootste bladeren onderop. De sigaren met de sterkste smaak zijn het duurst.
  • Na het drogen moeten de boeren 90% van de handel afdragen aan de overheid. Slechts 10% mogen ze zelf houden. Klinkt oneerlijk maar het is een compromis. In Cuba zijn gezondheidszorg en educatie namelijk gratis.
  • Na het drogen volgt de volgende stap: fermentatie. De bladeren moeten namelijk soepel gemaakt worden. Als ze droog zijn vallen ze uit elkaar en dan kun je er natuurlijk geen sigaren van maken. En dus gaan de bladeren in bad. Gemaakt van citroensap, honing, rum, vanille en water.
  • De 90% van de bladeren die naar de overheid gaat worden verwerkt in fabrieken. Hier gebruiken ze ammoniak en teer voor de fermentatie. Want dat zorgt ervoor dat een sigaar langer houdbaar blijft. Het zorgt er ook voor dat de sigaar zwaarder wordt. Een pure sigaar, gemaakt met pure middelen is veel lichter.
  • Na de fermentatie ziet het tabaksblad eruit als leer. Het is soepel en voelt zacht. Voordat men er een sigaar van kan maken wordt eerst de stam van het blad weggehaald. Hier zit namelijk 90% van de nicotine. En sigaren bevatten geen nicotine.
  • Na het weghalen van de stam worden de bladeren op elkaar gelegd en vakkundig tot een sigaar gerold. Een groot blad fungeert als jasje en het geheel wordt dichtgeplakt met een klein beetje honing.
  • De onderkant wordt met een klein stukje blad dichtgeplakt en de bovenkant wordt eraf geknipt. Et voilá, men heeft een sigaar!

Ook leuk om te weten

  • De meeste mensen knippen de onderkant van de sigaar (die is dichtgeplakt) eraf met een sigarenknipper. Maar dit is dus blijkbaar niet de bedoeling. Je zou met een pen een gaatje moeten prikken in de onderkant.
  • De rook van een sigaar inhaleer je niet. Je houdt het in je mond, laat het daar een beetje rondgaan en blaast het vervolgens uit. Het gaat puur om de smaak.  
  • Je rookt een sigaar meestal in combinatie met een shotje rum
  • Terwijl je aan de sigaar lurkt is het de bedoeling om ‘m ondertussen rond te draaien. Zodat het uiteinde niet aan één kant opbrandt.
  • De as van een sigaar klop je niet af. Je laat het lekker zitten totdat het er vanzelf af valt.
  • Je kunt sigaren 3 jaar lang bewaren in de koelkast. Doe ze in een ziplock zakje en leg ze vervolgens in de groenten lade.
  • Ik vroeg of men de bladeren van de sigaren wel eens mixt (dus medium smaak met milde smaak). Op de boerderij doen ze dit niet maar in de fabrieken wordt het wel eens gedaan om nieuwe soorten te creëren.
  • Omdat sigaren niet het hele jaar door geproduceerd kunnen worden verbouwt men ook andere producten op de boerderij. Zoals koffie, honing en mais.

Aan het einde van de tour is er de optie om een sigaar te roken met een shotje rum. Daarna vragen ze of je wat wilt kopen. Ik besloot om vijf sigaren te kopen als souvenir, voor het thuisfront.

Duur versus goedkoop

Sigaren van de boerderij zijn een stuk duurder dan degene die ze verkopen in de winkel. Dit komt dus omdat de boeren maar 10% van de productie zelf mogen houden. Aangezien 90% naar de overheid en de fabrieken gaat is het logisch dat alles wat in de winkel ligt goedkoper is. Maar deze sigaren zijn vaak ook minder puur.

Ik kocht 5 sigaren op de boerderij en betaalde zo’n € 17 (in 2019). Dat is bijna € 3 per sigaar. In de winkel kun je goedkopere producten kopen maar die zijn dan dus ook minder puur.

Huur een fiets

De meeste toeristen boeken een tour of huren een taxi om Vinales te verkennen. Paardrijden is by far de populairste activiteit.

Ik besloot om een fiets te huren omdat ik paardrijden toch een beetje zielig vind. De beesten worden namelijk niet altijd even goed verzorgd.

Deze paardjes zagen er gelukkig wel goed uit.

Daarnaast is het huren van een fiets voordelig. Je betaalt € 8 tot € 10 voor een hele dag.

Het nadeel is dat Vinales nogal heuvelachtig is en warm. Erg warm. Je moet dus een goede conditie hebben en bestand zijn tegen de hitte.

Ik denk dat dit de reden is waarom ik niet veel andere toeristen op de fiets gezien heb in Vinales.   

Bezoek de Valle del Silencia en de grot

De Valle del Silencia is een stukje grond wat men onder water heeft laten lopen en waar je kunt zwemmen. Toen ik er aankwam stonden er allemaal paarden en toeristen. Blijkbaar maak je hier dus een stop als je gaat paardrijden.

Een stukje verderop vind je een grot die je kunt bekijken. Je kunt er ook in maar dat zou ik niet aanraden zonder gids.

Het was best een mooi ritje maar ik vond het heel eerlijk gezegd niet super indrukwekkend. Het was ook even zoeken naar de weg aangezien ik wel Maps.me heb maar GPS niet werkt in Cuba.

Mural de la Prehistoria

Dit is een schildering op de zijkant van een rots. De naam wekt de indruk dat het om een prehistorisch kunstwerk gaat maar dat is niet zo. Het is gewoon een moderne schildering. Een beetje een tourist trap als je het mij vraagt. Er wordt 3 CUC aan entree gevraagd wat ik niet heb betaald. De schildering is zo groot dat je deze ook van verder weg kunt bekijken.

Santo Tomás grot tour

Om heel eerlijk te zijn, deze grot tour stond helemaal niet op mijn to-do lijstje. Onderweg naar de Mural de la Prehistoria kwam ik een dame uit Spanje tegen op de fiets. Het was net keihard gaan regenen en ze vroeg of ik de weg wist naar de Santo Tomás grot. Ik zei dat ik wel Maps.me had maar dat de GPS in Cuba niet werkte.

Omdat de grot nogal ver weg was besloot ze om met mij mee te fietsen naar de muurschildering. Na ons bezoekje klaarde het weer op en besloot ik om met haar mee te gaan naar de Santo Tomás grot. Er was haar verteld dat het een toffe ervaring was en niet al te ver fietsen vanaf Vinales.

Well, thát my friends is a damn lie. De grot was namelijk zeker een uur fietsen vanaf de muurschildering. Heuvel op, heuvel af. In de zinderende hitte. Ik dacht bij mezelf “this is what hell must be like”. Terugkeren was ook geen optie want we waren al te ver en hadden geen water meer.

En dus reden we verder. Wonder boven wonder hebben we het gehaald. Rond 15:15 uur kwamen we aan en om 15:30 was de laatste tour.

Helaas viel het tegen. We betaalden 15 CUC per persoon maar de gids was niet heel gemotiveerd en de grot viel me een beetje tegen. Ik denk dat dit waarschijnlijk komt omdat ik al zoveel heb gezien (cenotes in Mexico, grotten in Chili, ijsgrotten in IJsland). Gelukkig was mijn reisgenoot wel onder de indruk. 

Uitzicht vanuit de grot

Na ongeveer 1,5 uur stonden we weer bij de uitgang. De zon was inmiddels verdwenen achter de wolken en de temperatuur was aangenaam. De rit terug naar Vinales ging veel sneller. Eenmaal terug in het dorp nam ik afscheid van de Spaanse dame en gingen we allebei weer onze eigen weg.

Check de zonsopgang bij Hotel los Jasmines

Als je dit blog volgt dan weet je dat ik normaliter niet doe aan zonsopgangen. Ik haat het om vroeg op te staan en ik vind het zó overrated. Maar in Vinales heb ik een uitzondering gemaakt omdat de omgeving zo mooi is. Ik dacht dit moet wel epic worden.

Dus, om 5 uur ’s ochtends stapte ik op mijn mountainbike, op weg naar Hotel los Jasmines. Want vanaf deze plek (parkeerterrein) kun je uitkijken over de hele vallei van Vinales.

Het was pikdonker buiten en op mijn fiets zat geen licht. Goed begin. Gelukkig had ik mijn mobiel mee die ik als zaklamp kon gebruiken. En dat was nodig want de slingerweg omhoog naar Hotel los Jasmines is niet verlicht (in 2019).

Toen ik eindelijk bij het hotel aankwam was ik best trots op mezelf. In het pikkedonker zonder GPS de locatie gevonden. En ik was nog op tijd ook. Een half uur later (half zeven) begon de zon op te komen.

En ik moet eerlijk toegeven. Het was prachtig. Zo prachtig dat ik denk ik wel 300 foto’s heb genomen. De vallei ontwaakte vanonder een dikke deken van mist. Magisch.

Ik was helemaal alleen (geen andere toeristen) en toegang is gratis. Als je met de auto komt moet je volgens mij alleen parkeerkosten betalen.

Fiets en hike naar Los Acuáticos

Los Acuáticos is een plek waar je fantastisch mooi uitzicht hebt over Vinales en omgeving. Het is wel eventjes zoeken naar de locatie. Ik kwam onderweg een oud mannetje tegen die me de juiste weg toonde. Uiteraard wilde hij daar wel een vergoeding voor. Hij vroeg 10 CUC maar dat vond ik wel heel erg overdreven en gaf hem 2.

Onderweg naar Los Acuáticos

Bij de start van de hike naar Los Acuaticos kwam ik weer iemand tegen, een jongen van 14. Hij zei dat ik mijn fiets wel bij zijn huis mocht stallen en vroeg of ik een gids nodig had. Ik zei van niet maar bedacht me omdat ik geen GPS signaal op mijn telefoon had (en dus niet wist waar ik heen moest). Daarnaast was ik een beetje bang dat er anders misschien iets met mijn fiets zou gebeuren (aangezien er geen slot bij zat).

Ik vroeg wat hij wilde hebben voor zijn diensten. Hij zei dat ik dat maar moest bepalen. Ik besloot hem 10 CUC te geven. Ik denk achteraf dat hij het voor 5 waarschijnlijk ook wel had gedaan.

De hike naar Los Acuáticos duurt ongeveer 20 tot 30 minuten. Je loopt constant omhoog en dat kan een beetje zwaar zijn. Vooral wanneer het geregend heeft en het pad glad is door de modder. Eenmaal boven wordt je beloond met een prachtig uitzicht. Er is een klein winkeltje waar je wat te drinken kunt kopen. De eigenaar verbouwt ananas, mango’s en kokos.

Op de terugweg probeerde de jongen me nog te interesseren voor een tabak tour maar ik zei dat ik die al had gedaan. Daarna probeerde hij me te overtuigen om een Pina Colada te nemen. Of een Mojito. Het was een goede poging maar helaas voor hem ben ik erg goed in nee zeggen.

Mocht er nog onduidelijkheid over zijn, ananas groeit dus aan een plant in de grond

Eten in Vinales

Eten in Cuba is schaars. Ook in Vinales. Verwacht geen grote supermarkten of een uitgebreid aanbod. Je mag blij zijn als je water kunt vinden. De restaurants zijn wel ok maar de porties zijn klein. Ik ging naar één van de best beoordeelde restaurants, La Cuenca, en de pizza daar kun je vergelijken met een Dr. Oetker diepvriespizza. Klein en niet vers. Ik betaalde er 5 euro voor.

Als ontbijt kocht ik ergens een wit bolletje met kaas en ham (alles is met ham). De ham gaf ik aan één van de hongerige straathonden.

Wifi in Vinales

Bij een hoop restaurants kun je verbinding maken met het Etecsa netwerk. En er is ook een winkeltje waar je internetkaarten kunt kopen van 1 en 5 uur (zonder al te lang in de rij te hoeven staan).

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.