Verder naar bericht

Medellin

Medellin is de 2e grootste stad in Colombia en was ooit één van de gevaarlijkste plekken ter wereld. In de jaren 80 werd de stad geregeerd door drugskartels onder leiding van Pablo Escobar. Er werden zo’n 4000 moorden per jaar gepleegd. Gelukkig is dat allemaal veranderd. Er is veel moeite en geld geïnvesteerd om de stad veiliger en aantrekkelijker te maken. Zo is Medellin de enige stad in Colombia met een metro netwerk. En zijn er kabelbanen gebouwd die mensen snel en veilig vervoeren naar het hogere deel van Medellin.

Medellin, hoe kom je er?

Vanuit Bogota kun je in een half uurtje naar Medellin vliegen. Maar je kunt ook de bus nemen. Goedkoper en milieuvriendelijker. Ik nam vanuit Salento de bus naar Medellin (6 euro). Het duurde ongeveer 7 uur voordat ik uiteindelijk bij het busstation van Poblado aankwam.

Waar verblijf je?

De meeste toeristen verblijven in de wijk Poblado. Dit is de wat duurdere wijk waar je bijvoorbeeld ook de Starbucks en het Hard Rock Café vindt. Ik verbleef hier niet. Mijn hostel, Akapacha, zat in de buurt van het historische centrum van Medellin.

Hostal Akapacha is eigenlijk meer een homestay. Je verblijft in het huis van iemand met een aantal andere mensen. Het is een kleinschalig hostel waardoor je sneller contact maakt met mensen. De eigenaresse organiseert één keer per week een avond waarbij alle bewoners samen eten. Iedereen maakt dan een gerecht. Erg gezellig en leuk om de andere bewoners te leren kennen.

Op zes minuten lopen vind je het metrostation Floresta.

Wat is er te doen in Medellin?

Genoeg! Ik las online dat je ongeveer drie dagen nodig hebt om Medellin te zien maar achteraf was dat voor mij te weinig. Ik kwam eigenlijk een dag tekort. Hieronder lees je wat ik allemaal gedaan, gezien én gemist heb.

Memorial Museum

Medellin heeft een nogal gewelddadige geschiedenis en om daar wat van te begrijpen ben ik naar het Memorial Museum geweest. Helaas wordt daar niet precies verteld wát er gedurende de jaren 50 tot heden allemaal is gebeurd.

Het is een museum dat de slachtoffers van alle gewelddadige gebeurtenissen in Medellin herdenkt. Er hangen verhalen aan de muur van familie en vrienden van slachtoffers. Ouders waarvan de kinderen verdwenen of vermoord zijn. En andersom. Mensen die het geweld in Medellin hebben overleefd vertellen hun verhaal.

Het is behoorlijk indrukwekkend. Ik zou zeker aanraden om, als je in Medellin bent, dit museum als eerste te bezoeken.

Casa de la Memoria app

Het museum heeft zijn eigen app “Casa de la Memoria”. Deze app neemt je mee door het museum. Tekst en audio is in het Engels. Fijn, want de meeste bijschriften in het museum zijn in het Spaans. Om de audio te kunnen beluisteren heb je wel oordopjes nodig. Natuurlijk had ik die weer laten liggen in mijn hostel.

De gewelddadige geschiedenis van Colombia

Vanaf de jaren 40 tot 2005 zijn er continue gewelddadige conflicten geweest in Colombia. Hieronder heb ik de geschiedenis samengevat in een hele kleine nutshell.

Colombia: 1946 tot 1958

Deze periode wordt ook wel “La Violencia” genoemd. Het was oorlog tussen de liberalen en de conservatieven. In 1948 werd de Liberale leider vermoord wat resulteerde in een bloedige volkopstand, ofwel “Bogotazo”. Het was het begin van “La Violencia”.

Op het platteland braken gevechten uit tussen conservatieve en liberale guerrilla’s (strijders bestaande uit boeren en burgers zonder officiële militaire training). Ondertussen werd het leger ingezet om de hele zooi onder controle te krijgen.

In 1953 nam een legergeneraal het land over en bereikte een wapenstilstand met de guerrilla’s. Maar vervolgens ontstond er een dictatuur met censuur van de pers, het hardhandig onderdrukken van de oppositie en vervolging van protestanten. Er ontstond weer een nieuwe oorlog.

Colombia: 1958 tot 1974

Om het geweld te beëindigen vormden de Liberale- en Conservatieve partij in 1957 een coalitie genaamd “National Front”. Hiermee werd gedurende 16 jaar een politieke stabiliteit gecreëerd. Máár een hoop mensen waren ontevreden. Waaronder de boeren (guerrilla’s). En familie/ vrienden van de miljoenen slachtoffers van “La Violencia”. Nadat in 1960 de belangrijkste communistische leider, Charro Negro, werd vermoord wakkerde het vuur weer aan.

Colombia: 1974 tot 1994

In deze periode begint de illegale coca industrie zich te ontwikkelen. Het is de tijd van Pablo Escobar en iedereen die in de weg loopt wordt vermoord. Daarnaast zijn de guerrilla’s nog steeds actief waarvan de grootste de extreem linkse FARC (Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia).

De FARC was in eerste instantie een guerrillagroep die zich verzette tegen de regering en opkwam voor de arme mensen. Maar in de jaren 80 begint de FARC zich ook bezig te houden met de drugshandel. Ze onderdrukken de coca boeren die vervolgens een groep van paramilitairen oprichten om hun handel te bescheremen.

De FARC houdt zich ook steeds meer bezig met andere illegale activiteiten. Zoals mijnbouw, afpersing, ontvoeringen voor losgeld of politieke redenen, vernietiging van bruggen en huizen van burgers. De FARC wordt steeds meer gezien als een terroristische groep.

Colombia: 1994 tot 2005

In 1993 wordt Pablo Escobar doodgeschoten in Medellin. Hiermee eindigt zijn gewelddadige bewind. Daarna is het tijd om het tweede probleem aan te pakken: de FARC. In 2012 komt president Álvaro Uribe aan de macht. Hij zweert een einde te maken aan het bloedige conflict met de FARC en breidt het leger uit. Er wordt een beloning betaald voor elke dode guerrillastrijder.

Al snel verzwakt de FARC en in 2016 wordt, na vier jaar onderhandelen, een wapenstilstand bereikt. Een overeenkomst wordt getekend en de FARC trekt zich terug.

Máár dit succesverhaal heeft ook een donkere kant. Want niet alle dode guerrillastrijders waren ook écht strijders. Het leger wilde zoveel mogelijk geld collecteren. Dus af en toe schoten ze gewoon wat random burgers dood (soms kinderen). Vervolgens werden de lijken aangekleed in guerrilla outfits en op de foto gezet. Hier, we hebben weer wat guerrillastrijders gedood. Geld aub. Omdat dit gebeurde onder de leiding van president Álvaro Uribe zijn een hoop mensen boos op hem.

Colombia: 2005 tot heden

Sinds 2005 is het redelijk rustig in Colombia. Er zijn nog steeds guerrilla’s en drugsdealers maar niet meer in het volume zoals voorheen. We zouden kunnen zeggen dat Colombia nu een redelijk veilig land is om doorheen te reizen.

Comuna 13 Tour

Er zijn verschillende zones en wijken in Medellin waaronder Comuna 13. In 2011 maakte UNESCO een lijst met meest gevaarlijke gebieden ter wereld en Communa 13 stond op nummer 2, vlak na Gaza. Dit gebied werd geregeerd door drugskartels en gangs. In één jaar werden er zo’n 4000 mensen neergeschoten in Comuna 13. Als toerist hoefde je hier dus écht niet te komen.  

Maar dat is nu wel anders. De afgelopen jaren heeft Comuna 13 een indrukwekkende transformatie doorgemaakt. Gangs en drugskartels zijn vertrokken en kogelgaten hebben plaatsgemaakt voor kleurrijke graffiti kunst. Grootste trots zijn de 6 nieuwe roltrappen die het onderste deel van de wijk verbinden met de top. Vanaf de onderkant kun je zien dat de 6 roltrappen een soort hart vormen. Alleen in de stad Medellin vind je deze infrastructuur.

Helemaal boven aan de top vind je een boardwalk waar je als toerist veilig kunt rondlopen. Er staan stalletjes waar men t-shirts, drinken, eten en sieraden verkoopt. Ook kun je er locals bewonderen die graag hun breakdance skills vertonen.

Er hangt een gezellige sfeer. Mensen spelen muziek en dansen. Je zou bijna vergeten dat dit ooit een super gevaarlijke buurt was.

Deze toren was vroeger eigendom van het drugskartel. En hun huis was het groene huis achteraan in de vorm van een L.

Een muur met een vrolijke schildering die 26 kogelgaten bedekt. Voorheen werd er veel geschoten in deze buurt.

Hypocriet

Hoewel nu alles perfect en geweldig lijkt is dat stiekem niet zo. Je voelt je als toerist veilig in de buurt maar de waarheid is dat er af en toe nog steeds geschoten wordt. Er wonen nog steeds drugsdealers in de buurt en gangs zijn ook nog steeds aanwezig. Maar niet meer in de mate als voorheen.

In mijn hostel had ik een discussie met iemand over Comuna 13. Zij gaf aan dat ze deze wijk vooral ziet als een trekpleister voor toeristen. Deze wijk is mooi opgeruimd en gezellig en vrolijk enzovoorts maar er zijn nog genoeg wijken waar het onveilig is. En de mensen die daar wonen zijn ontevreden. Want terwijl alle toeristen vrolijk rondlopen in Comuna 13 en daar hun geld uitgeven wordt er niets gedaan aan het verbeteren van de rest van de stad.

De slechtste wijk is aangepakt en wordt gebruikt als een soort flyer om toeristen te trekken en that’s it.  

Maarja, is dat heel slecht? Ik bedoel je kunt toch niet verwachten dat de hele stad in één keer op de schop gaat. Ik denk dat men waarschijnlijk dacht, laten we eerst eens van die UNESCO lijst afkomen. Laten we de slechtste wijk aanpakken en het een voorbeeld maken. Aantrekkelijk voor toeristen waar we geld aan kunnen verdienen.

En daarná kan er gekeken worden naar de andere wijken. En het is niet alsof daar niets is gebeurd. Er is een metro lijn (als enige in heel Colombia) die de onderste wijken van Medellin met elkaar verbindt. En op verschillende plekken in de stad zijn kabelbanen aangelegd waarmee mensen snel en veilig van boven naar onderen kunnen reizen. Toen ik er was werd er weer een nieuw deel geopend. Dus ik denk dat er wel degelijk wat wordt gedaan aan het verbeteren van de omstandigheden. Alleen mensen willen meteen resultaat zien en dat is gewoon niet mogelijk.

Ik ben positief over Comuna 13 omdat ik het zie als vooruitgang. Hoe kun je het NIET zien als iets positiefs? Mensen verdienen geld met eerlijke handel en kinderen kunnen veilig op straat spelen.

Natuurlijk zou het misschien wel beter zijn als er wat meer werd verteld over de andere kant. Dat er nog steeds geweld is, dat er nog steeds mensen zijn die daar onder lijden. En misschien dat je daar als toerist ook nog wat mee zou kunnen doen. Maar ik persoonlijk vind niet dat Comuna 13 hypocriet is.

Tip: interessant artikel over de positieve transformatie van Medellin

Comuna 13 met Zippy Tours

Mocht je naar Medellin gaan en Comuna 13 willen bezoeken dan raad ik een tour aan met Zippy. Je kunt er ook zonder gids heen gaan maar dan mis je het verhaal erachter. Alle Zippy gidsen zijn opgegroeid in Comuna 13 en weten dus waar ze het over hebben.

Een tour duurt ongeveer 3 uur en is gratis. Natuurlijk wordt er wel verwacht dat je een fooi geeft. Deze ligt meestal rond de 20 en 30 duizend Peso (6 tot 8 euro).

Hard Rock Café Medellin & Poblado

Natúúrlijk moest ik weer naar het Hard Rock Café. In Medellin vindt je het café in de wijk Poblado. Dit is waar de meeste toeristen verblijven. Het is een wat rijker gedeelte waar je bijvoorbeeld ook de Starbucks vindt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de wijk verder helemaal niet verkend heb want: geen tijd. Achteraf toch een beetje jammer.

Niet alleen in Poblado maar heel Medellin is groen. Love it!

Paragliden in Medellin

Dit was, zonder twijfel, één van de leukste dingen die ik ooit heb gedaan in mijn hele leven. Ik boekte online met Paragliding Medelling (voorheen bekend als Rubenfly) en betaalde zo’n 50 euro voor 20 minuten paragliden en een transfer vanaf het Aurora station (kabelbaan).

Je kunt op de website aangeven hoe laat je wilt ‘vliegen’. Ik raad aan om in de ochtend te gaan aangezien het vaak in de middag regent in Medellin.

Om 10 uur ’s ochtends werd ik netjes opgehaald vanaf het Aurora station. Na zo’n 20 minuten rijden kwamen we aan bij het vertrek punt in San Felix, een klein dorpje naast Medellin. Ik moest een heuvel opklimmen en boven aangekomen een formulier ondertekenen (dat ze niet verantwoordelijk zijn wanneer je de pijp uit gaat). Vervolgens ontmoette ik mijn ‘piloot’ Daniël.

Ik werd voorzien van een helm en een tuigje en daarna vastgekoppeld aan mijn piloot. Alles gebeurde in twee minuten. Vervolgens moest ik gaan rennen. Je krijgt geen tijd om na te denken (waarschijnlijk maar goed ook).

Voor ik het wist hingen we opeens in de lucht. Ik slaakte even een gilletje want ik heb best wel last van hoogtevrees. Maar de angst maakte eigenlijk meteen plaats voor vreugde. Paragliden is zo ontzettend tof! En zeker in Medellin. Prachtig!

De piloot vertelde me ondertussen iets over de omgeving. Je ‘zeilt’ dus boven San Felix, niet Medellin. In de verte zag ik een boerderij die vroeger eigendom was van Pablo Escobar. Tegenwoordig is het een afkickkliniek voor drugsverslaafden. How ironic. Daarna vlogen we over een favela wijk die volgens Daniël erg gevaarlijk was. Zo gevaarlijk dat de politie er niet durfde te komen. Ik vroeg me af why in the HELL we er dan zo dicht boven vlogen. Ik vond het paragliden al spannend genoeg.

Maar Daniël was chill. Hij draaide nog even een paar rondjes (ik gillen, hij lachen) en daarna was het tijd om te landen. Dat ging tot mijn grote verbazing erg soepel. Eenmaal op de grond was ik wel flink misselijk. En ik was niet de enige. Twee andere dames hadden overgegeven, waarvan eentje terwijl ze nog in de lucht hing.

Na de vlucht pakten we een taxi en reden we terug naar het startpunt in San Felix. Ik werd vervolgens weer teruggereden naar het Aurora station en vanaf daar pakte ik de kabelbaan terug naar de stad.

Geweldige ervaring! Echt een must-do als je in Medellin bent.

Real City Tours Medellin

City tours zijn ideaal als je alleen reist. Het is gezellig en veilig (want je bent met een groep en gids) en je leert dingen die je normaal anders niet te weten zou komen.

Real City Tours heeft de beste beoordeling online. Als je een tour met ze wilt doen moet je op tijd reserveren want ze zijn erg populair. Ik ging voor de gratis tour door het historische centrum van Medellin. Onze gids was Edgar (Eddie). Een enthousiaste 30er die opgegroeid is in Medellin.

Alpujarra administrative center

De tour begon in de buurt van het Alpujarra administrative center. Op dit plein vind je een kunstwerk gewijd aan de geschiedenis van Colombia.

Plaza Cisneros: Square of Lights

Dit plein was ooit heel gevaarlijk. Het was donker en er liepen daklozen rond, prostituees en drugsdealers. In 2005 kreeg het plein een make-over en werden er 300 lichtpalen geplaatst en bamboe struiken. Tegenwoordig is het een gezellig plein waar je als toerist veilig kunt rondlopen. Máár eet geen papaya (wat code is voor: pas op je spullen!).

Veracruz kerk

De Veracruz kerk is een beetje de rosse buurt van Medellin maar dan zonder de rode lichten. Voor en naast de kerk staan vrouwen die beschikbaar zijn voor eenzame mannen. Om het zo maar netjes te zeggen. Na een bezoekje kunnen de mannen meteen door naar de kerk om hun zondes weg te wassen.

Grappig: de gids vertelde dat hij drie Nederlandse dames had in een tour die in één van de hotels tegenover de kerk verbleven. Maar dat is dus een love hotel (waar prostituees met hun klanten komen) en dat wisten ze niet. Haha. Wat een lekker volkje zijn we ook.

Palacio Nacional Medellin

Het Palacio Nacional is geen paleis maar een groot winkelcentrum waar je allemaal (echte) merkkleding kunt kopen. In de straat buiten het ‘paleis’ wordt nep merkkleding verkocht. Je kunt aan de kwaliteit vaak zien of het echt of nep is. Of aan de merken. Koop je bijvoorbeeld Mikes in plaats van Nikes.

Being nice pays off. Hier vertelt de gids ons dat wanneer je moeite doet om een praatje te maken met mensen de prijs lager wordt. Zie het bord. Geen agressieve afding methodes dus, maar eerst een vriendelijke “Hallo, hoe gaat het?”

Parque Botero & Uribe Palace of Culture

Bij Parque Boter vind je 23 beelden van de Colombiaanse kunstenaar Fernando Botero. Elk beeld is ongeveer een miljoen dollar waard dus dit is één van de duurste pleinen in Colombia.

Grenzend aan het plein vind je het Uribe Palace of Culture. Het ziet eruit als een kathedraal maar dat is het niet. Het gebouw werd ontworpen door de Belgische architect Augustin Goovaerts. Halverwege de bouw stopte hij omdat het Colombiaanse volk nogal negatief was over zijn ontwerp. Hij dacht als jullie het beter kunnen, succes ermee! En natuurlijk dachten de Colombianen dat ze het beter konden. Totdat ze de blauwdrukken zagen. Veel te ingewikkeld. En daarom is het gebouw nu een combinatie van oud en heel, héél erg modern. Enorm zonde. In plaats van een indrukwekkend gebouw staat er nu een gedrocht (mijn mening).

Bolivar parque & Metropolitan kathedraal

Bolivar parque is de plek waar de Colombianen hun nationale sport uitoefenen: zitten en mensen kijken. Ook vind je er oude mannetjes die muziek maken en teveel bier drinken. Als je zin hebt in een middagje drinken en fun dan is het Bolivar park the place to be.

Grenzend aan het park vind je de Metropolitan kathedraal. De grootste en belangrijkste kathedraal in Medellin. Ik ben hier heel even binnen geweest maar was niet echt onder de indruk. Ik heb er ook geen foto’s van omdat er een dienst was.

San Antonio Park

Bij het San Antonio Park vind je een paar beelden van Botero en een amfitheater. Er zijn regelmatig concerten in het park. In 1995 ontplofte een FARC bom tijdens één van die concerten. Tientallen mensen raakten gewond en 23 overleden. Ook het vogel beeld van Botero overleefde de aanslag niet. Maar het beeld werd niet weggehaald. In plaats daarvan doneerde Botero in 2000 een nieuwe versie. De oude en nieuwe versie staan nu naast elkaar op het plein. Om men eraan te herinneren wat er op dit plein is gebeurd.

Wat kijk je nou!?

In Colombia wordt je als toerist flink aangestaard (vooral als vrouw). Volgens de Real City Tour gids komt dit omdat wij, toeristen, als aliens zijn voor de Colombianen. Ze vinden ons erg bijzonder en bedoelen het niet verkeerd. Ze zijn gewoon erg nieuwsgierig.

Voor mij, iemand uit een multicultureel land is het moeilijk om te begrijpen. Ik zie niet wat er zo bijzonder is aan mij. Ik had eerder verwacht dat ik in Peru heel erg aangestaard zou worden. Maar ik denk dat de Peruaanse mensen meer gewend zijn aan toeristen. Het ‘massa’ toerisme in Colombia is natuurlijk nog relatief nieuw.

Bunuelos

Tijdens de tour wordt wat tijd vrijgemaakt om Colombiaans eten uit te proberen. Heel gezond is het helaas vaak niet. Alles wordt (zoals in andere Zuid-Amerikaanse landen) gefrituurd. Een typische Colombiaanse snack is bunuelo. Een gefrituurde bol gemaakt van kaasdeeg. Soort oliebol maar dan zonder krenten en met kaas. Ik vond het persoonlijk erg lekker. En het is één van de weinige snacks die je kunt uitproberen als vegetariër.

Guatapé

Op zo’n 2 uur rijden van Medellin vind je Guatapé, een kleurrijk en schattig dorpje met een rots die je kunt beklimmen.

Lees meer over Guatapé en El Penon.

Gemist in Medellin

Museum of Antioquia

Ik vind het heel erg jammer dat ik dit museum heb gemist want in Bogota ben ik ook al niet naar het Botero museum geweest. Maar ik moest keuzes maken en helaas was er geen tijd meer om dit museum te bezoeken.

Parque Arvi

Parque Arvi ligt bovenop een heuvel en je kunt er komen met de kabelbaan. Als deze open is tenminste. Ik nam vanaf metrostation Acevedo de kabelbaan naar Santo Domingo. Vanaf daar kun je overstappen op de kabelbaan naar Parque Arvi. Maar die was dus gesloten. En ik had geen tijd meer om er op een andere dag heen te gaan.

Pablo Escobar tour

Ik heb er bewust voor gekozen om deze tour niet te doen. Dit is typisch zo’n tour voor sensatie zoekende toeristen. Mensen die Pablo Escobar alleen kennen van de Netflix serie Narcos. Waarin de man blijkbaar wordt neergezet als één of andere held die opkwam voor de armen (ik heb de serie zelf niet gezien). En de man was veel, maar een held? Nee.

De Pablo Escobar tours verheerlijken de crimineel die door veel Colombianen (die jaren onder zijn bewind hebben geleefd) gehaat wordt. Dit stukje van de geschiedenis is erg gevoelig en men wordt er constant mee geconfronteerd door dit soort tours die eigenlijk gewoon te bizar voor woorden zijn. Je schijnt zelfs in één van Escobars oude huizen te kunnen paintballen.

Wie was Pablo Escobar?

Om het nog even duidelijk te maken. Escobar was geen held. Hij was een drugs dealende crimineel. Onder zijn bewind zijn duizenden mensen vermoord. Hij plantte 200 bommen in de stad, liet een presidentskandidaat vermoorden omdat hij zelf president wilde worden en ga zo maar door.

Lees meer over Pablo Escobar

Waarom is de jeugd fan van Escobar?

De jeugd in Colombia loopt rond met t-shirts van Pablo Escobar. Er worden zelfs mokken, magneten en andere troep verkocht met zijn gezicht erop. Waarom? Omdat er tot voor kort geen geschiedenislessen werden gegeven in Colombia. Want: geen geld voor. Dus wat doet de jeugd? Die gaat op internet zoeken naar informatie over Escobar. En dan vinden ze grote sensatie verhalen en de serie Narcos waarin de man verheerlijkt wordt. Denk Tony Montana, superfout maar iedereen vind hem cool.

Ik kan me voorstellen dat het pijnlijk is voor de mensen die in de jaren 80 in Medellin leefden. De jeugd van tegenwoordig heeft geen idee hoe het toen was.

En daarom heb ik dus geen Pablo Escobar tour gedaan.

Hoe reis je rond in Medellin?

Metro

Medellin heeft als enige stad in Colombia een metro netwerk dat heel fijn en simpel werkt. Elk station heeft een kantoortje waar je een ticket kunt kopen. Als je vraagt om een ‘tarjeta’ dan krijg je een plastic kaart waarmee je één rit kunt maken. Je steekt de kaart in een gleuf bij de poortjes (je krijgt de kaart niet meer terug) en kunt vervolgens doorlopen.  

Wil je meerdere reizen maken? Dan moet je dat tegen de verkoper zeggen. Bijvoorbeeld “una tarjeta con seis viajes por favor” (een kaart met zes ritten aub). Je krijgt dan twee plastic kaartjes met elk drie ritten erop. In plaats van de kaart in de gleuf te steken moet je ‘m dan ‘inchecken’. Net zoals in Nederland. Wanneer er nog maar 1 rit op de kaart staat moet je ‘m weer in de gleuf doen.

Beetje raar systeem maar goed. Zo werkt het dus.

Kabelbaan

De kabelbaan is eigenlijk onderdeel van de metro en kun je gebruiken met hetzelfde kaartje.

Bus

Er rijden veel bussen in Medellin maar ik heb ze niet gebruikt.

Taxi & Uber

De meeste mensen die in Colombia rondreizen vinden Uber de makkelijkste en veiligste manier. Máár het is illegaal. Je kunt zelfs gearresteerd worden als de politie erachter komt. En de chauffeur raakt dan voor 25 jaar zijn rijbewijs kwijt.

Daarom heb ik eigenlijk elke keer een taxi genomen in Medellin. En volgens mij is het ook niet heel veel duurder.

Naar het vliegveld

Een taxi nemen naar het vliegveld van Medellin is behoorlijk duur. Ik betaalde zo’n 22 euro. Er gaat ook een bus die maar 40 cent kost. Maar dan moet je eerst weer naar de bushalte toe. Ik zag mezelf niet met loodzware, grote tas en rugzak de metro in gaan. Dan maar duur uit. Better safe than sorry.

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.