Naar de inhoud springen

De Santa Cruz trek hiken zonder gids

De Santa Cruz trek is een 4-daagse hike in de Cordillera Blanca, een bergketen in de Andes van Peru. Het is een ontzettend mooie maar ook erg uitdagende hike. Veel mensen kiezen ervoor om een tour te boeken met gids. Maar je kunt de hike ook alleen, zonder gids doen. Ik koos voor de laatste optie. In dit blog lees je hoe ik dat heb ervaren en of ik het nog een keer zou doen.

Waarom zonder gids?

De Santa Cruz trek met gids kost $ 200 (in 2019). Dat is eigenlijk niet heel erg duur. Maar ik was op dat moment nog maar nét begonnen aan mijn wereldreis door Zuid-Amerika (die een jaar zou duren) en wilde niet meteen al mijn geld uitgeven.

Online had ik gelezen dat je de Santa Cruz trek prima alleen, zonder gids, kon doen. Dus ik dacht, waarom niet?

Hoe kom je er?

Je kunt op twee plekken starten aan de Santa Cruz trek: in Vaqueria of Cashapampa. Uitvalbasis is Huaraz. Vanuit deze plek kun je collectivo’s (busjes) nemen naar Vaqueria of Cashapampa.

Ik deed het een beetje anders. De eerste dag boekte ik een tour naar Laguna 69. Samen met andere toeristen wandelde ik naar het super blauwe meer dat tussen de bergen ligt. Aan het einde van de middag, toen de andere toeristen weer met de bus terug gingen naar Huaraz, bleef ik achter op de camping.

De volgende ochtend nam ik een collectivo naar Vaqueria. En vanaf daar liep ik in 4 dagen naar Cashapampa.

In Cashapampa nam ik een taxi naar Caraz en vervolgens een collectivo terug naar Huaraz.

Wat je moet weten over openbaar vervoer in Huaraz en omgeving

Flexibel zijn is key. Collectivo’s zijn over het algemeen erg onvoorspelbaar. Er zijn zogenaamd vaste vertrektijden maar de busjes gaan pas weg als er genoeg passagiers zijn. Het kan dus zo zijn dat je gerust een uur of langer moet wachten.

Er zijn geen collectivo’s die rechtstreeks naar Vaqueria of Cashapampa rijden. Je zult dus altijd ergens over moeten stappen.

Als je een tour boekt dan wordt alles geregeld. Je wordt opgehaald met een busje dat je in 5 uur van Huaraz naar Vaqueria brengt.

Wat kost het?

Mijn 5-daagse hike van Laguna 69 naar Vaqueria en Cashapampa heeft in totaal€ 53 gekost.

  • Vervoer naar Laguna 69: € 10,45
  • Huascaran park toegang: € 15,60
  • Eten: € 23
  • Taxi van Cashapampa naar Caraz: € 2,60
  • Collectivo van Caraz naar Huaraz: € 1,55

Wat neem je mee?

De Santa Cruz trek is een back to basic trek. Er zijn geen wc’s, geen winkeltjes, geen douches. He-le-maal niks. Je bent compleet aan jezelf overgeleverd en moet dus alles zelf meenemen.

Ik bracht vanuit Nederland mijn eigen tent, slaapzak, slaapmatje en kookgerei mee. Je kunt ook alles in Huaraz huren. Maar dan kun je eigenlijk (qua budget) net zo goed een tour boeken. Dat is ook relaxter want dan worden alle spullen gedragen door een porter en hoef je niet zelf te koken.

Hieronder zie je wat ik meenam aan eten voor 5 dagen. Het lijkt misschien weinig maar vergeet niet dat je alles moet meedragen. Ik heb eten meegenomen waar veel energie in zit zoals noten, pasta (noodles in dit geval) en rozijnen. Uiteraard nam ik ook Coca bladeren mee voor als ik last zou krijgen van het hoogteverschil. Ook had ik twee bananen mee maar ik zou het niet aanraden. Ze worden erg snel zacht en zijn zwaar. Ik had beter gedroogd fruit mee kunnen nemen.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Snacks.

Reisdagboek

Dag 1: Laguna 69

De Santa Cruz trek begon voor mij bij Laguna 69. Ik boekte een tour en klom met andere toeristen naar het meer dat op 4600 meter hoogte ligt.

Toen iedereen terug de bus in ging naar Huaraz bleef ik achter in het park. Ik ging daar namelijk kamperen. Er was verder niemand anders, alleen ik. In het begin vond ik dat super tof. Maar toen het begon te schemeren werd ik angstig.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Kamperen.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Kamperen.

Zo mooi, maar creepy.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Kamperen.

Het park was al een uurtje of twee dicht en toch hoorde ik mensen praten. Waarom waren die hier? Op de heenweg had ik geen huizen gezien. En het eerste dorp lag kilometers verderop. Op die hoogte heb je geen signaal op je telefoon dus mocht er wat gebeuren dan sta je er alleen voor.

Ik maakte mezelf helemaal paranoia. Omdat het ook nog heel koud was deed ik die nacht geen oog dicht.

Dag 2 – Vaqueria – Paria camping

Ik was blij toen het om 6 uur ’s ochtends eindelijk licht werd en ik de tent uit kon. Ik wilde zo snel mogelijk alles inpakken en een collectivo (busje) scoren naar het beginpunt van de Santa Cruz trek: Vaqueria.

Hé buschauffeur?

Ik rolde net mijn slaapzak uit toen ik iemand hoorde fluiten. Ik ritste meteen mijn tent open om te zien wie het was. Het bleek de buschauffeur van de dag ervoor te zijn. Hij had me (verkeerd) uitgelegd hoe ik bij de camping moest komen en waar de busjes zouden vertrekken naar Vaqueria.

Om heel eerlijk te zijn verbaasde het me een beetje om hem zo vroeg te zien want het park ging pas om 7 uur open. Dus eventuele toeristen die hij had meegebracht (ik heb er geen gezien) konden officieel niet naar binnen.

Ik zei “hola” en hij keek even naar me alsof hij me niet herkende. Daarna was het “oh… oh hey, jij bent het, van gisteren. Hallo!”. Ik vond het een beetje vreemd. We hadden de dag ervoor zeker 10 minuten staan praten. No way dat hij me zo snel vergeten was.

Maar goed, hij vroeg hoe het kamperen was gegaan en ik zei dat ik geen oog had dichtgedaan. Het gesprek ging een beetje simpel aangezien ik niet zo goed Spaans kon en hij geen Engels.

Vervolgens ging ik mijn spullen inpakken en toen werd het een beetje awkward. Ik verwachtte dat hij terug naar zijn bus zou gaan maar hij bleef gewoon staan kijken. Zonder wat te zeggen.

Toen ik klaar was liepen we naar de weg waar de bus stond. Ondertussen kwam ik erachter dat hij 35 jaar oud was en geen vriendin had. Dat was ook een beetje de reden waarom hij zeven dagen per week werkte. Want ja, als je geen vriendin hebt wat ga je dan doen? Nou ik kan wel honderd dingen verzinnen die je zonder vriend of vriendin kunt doen. Wat dacht je van afspreken met vrienden of hobby’s? Maar die had hij blijkbaar niet.

En als je zeven dagen per week op de bus zit dan heb je natuurlijk ook geen tijd om iemand te ontmoeten. Behalve de mensen die je vervoert in je bus…

Boven aangekomen was er niemand. De bus was helemaal leeg. Ik vroeg me af waarom hij hier om zes uur naartoe was gekomen met een lege bus. Hij zei dat hij om half één weer terug zou gaan naar Huaraz omdat er verkiezingen waren en iedereen ging stemmen.

Wie ging hij om half één dan mee terugnemen in die bus? Ik had nog geen kip gezien.

Hij zei vervolgens dat ik wel even in de bus mocht zitten. Dan hoefde ik niet buiten te staan in de kou. Ik bedankte vriendelijk. Ik wilde zo snel mogelijk een collectivo scoren en de kans daarop werd kleiner als ik in die bus ging zitten. Daarnaast vertrouwde ik hem gewoon niet helemaal. Ik dacht, straks sluit hij me op in die bus en dan kan ik nergens heen.

Ok, waarschijnlijk beetje overdreven gedachte. Ik denk dat hij gewoon eenzaam was en blij was met mijn gezelschap. Maar als je als vrouw alleen reist dan kun je niet voorzichtig genoeg zijn.

Gelukkig kwam er na tien minuten wachten een collectivo de hoek om scheuren. Vaqueria? Jawel! Ik wist niet hoe snel ik in het busje moest springen en binnen twee minuten waren we on the road.

Adios!

Shaken not stirred

De collectivo zat vol met locals. Ik was de enige toerist. Onderweg kwamen er nog wat mensen bij en werd mijn backpack hardhandig op het dak gesmeten. De chauffeur reed over de hobbelige bergweg alsof hij Max Verstappen was. Mijn backpack was ‘holding on for dear life’. Gelukkig had ik mijn camera, geld en telefoon in een kleinere rugzak gedaan die ik op mijn schoot hield. Spaanstalige muziek galmde door de bus en iedereen praatte er vrolijk op los.

Start van de Santa Cruz trek: Vaqueria

Na twee uur heftig heen en weer schudden kwamen we eindelijk bij Vaqueria aan.

De chauffeur legde uit waar de start van de trek was en ging er toen weer snel vandoor. Gelukkig had ik de route al uitgestippeld op Maps.me. Met deze app kun je kaarten offline gebruiken. Enorm handig.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Start van de trail.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Start van de trail.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

Eenzame, lange weg met zware backpack

Aan het begin van de trail kwam ik een aantal Amerikanen tegen die de trek in de tegenovergestelde richting deden (dat kan, maar schijnt moeilijker te zijn) en twee Spaanse gasten die ik herkende van de Laguna Churup trek. Maar er was niemand die de trek in mijn richting deed. Ik liep solo.

Het begin van de trek voert je door kleine dorpjes en is best pittig omdat je omhoog moet lopen. Met een daypack is dat al een uitdaging laat staan als je een tas van 10 tot 15 kilo op je rug hebt. Ik heb van tevoren wel wat getraind in Nederland maar nooit met meer dan 6 kilo op mijn rug. En dat heb ik gemerkt want na een uur kreeg ik al pijn in mijn schouders. En toen moest ik nog drie uur.

Lachen als een hiker met schouderpijn…

Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

Terwijl ik door de dorpjes liep kwam ik allemaal kleine kinderen tegen die vroegen of ik galletas bij me had (koekjes). Dit had ik al gelezen in andere blogs. Helaas ik was het vergeten en had niets bij me “lo siento, tengo nada” ofwel “sorry, ik heb niks”. Teleurgestelde gezichtjes natuurlijk.

Als ik heel eerlijk moet zijn dan denk ik dat die kinderen meer hebben aan een tandenborstel en tandpasta want van de meesten zagen de tanden er niet heel gezond uit.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Ezels.

Na de dorpjes werd het tijd om echt te hiken. De natuur in. Ik ben afgezien van een porter met wat ezels, wilde koeien en alpacca’s toen niemand meer tegen gekomen.

Voorbij Paria

Na de enge nacht op de eerste camping besloot ik dat ik alleen nog op een camping wilde staan met andere mensen (toeristen). Als er dan wat zou gebeuren kon ik in ieder geval iemand om hulp vragen.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

De eerste toeristische camping was Paria. Maar toen ik daar om 2 uur ’s middags aan kwam was er niemand en regende het keihard. Ik besloot om toch maar door te lopen en ergens wild te kamperen.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

Ik vond een ideaal plekje bij het water (want dat heb je natuurlijk wel nodig als je zo lang gaat kamperen). Ook was er een oud kampvuur dus er hadden al eerder mensen gestaan. Ik had er een goed gevoel bij want niemand wist dat ik hier stond. En er liepen koeien in de buurt, wat ik wel gezellig vond.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Kamperen.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Kamperen.

Tweede nacht niet slapen

Helaas deed ik de nacht wéér geen oog dicht. Het was enorm koud. Ik had een slaapzak die bestand zou moeten zijn tegen lage temperaturen, thermo ondergoed, sokken én een dikke jas aan maar het mocht niet baten. Ik lag de hele nacht te rillen.

Daarnaast waren die ‘gezellige koeien’ de hele nacht flink bezig met loeien (of eigenlijk schreeuwen, ik dacht serieus dat er eentje moest bevallen). Ze vonden het leuk om aan mijn tent en spullen te likken. En ik hoorde er eentje vlak naast me plassen en poepen.

Vreselijk was het. Toen ik de volgende ochtend wakker werd voelde ik me ziek. Ik was verkouden (vies, geel snot), had dikke ogen en voelde me uitgeput. Maarja the show must go on en zo begon ik aan de derde dag.

Ook handig om je nooddeken verkeerd om te dragen…

Dag 3: van Paria naar Punta Union en Taullipampa

Voor mij dag drie maar officieel dag twee van de Santa Cruz trek. Dit zou de zwaarste dag worden.

Vanaf de Paria camping (voor mij dus de wild kampeer plek) loop je naar Punta Union dat op 4750 meter hoogte ligt. Nóg hoger dat Laguna 69 dus. En dat met een zware backpack van meer dan 10 kilo.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

Mijn schouders deden enorm zeer van dag één (want ja, niet gewend) dus ik gooide er maar een pijnstiller in. De weg naar Punta Union was enorm mooi. Maar ik kon er door de schouderpijn en de vermoeidheid toch minder van genieten.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Vogel.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

Onderweg kwam ik eindelijk andere mensen tegen. Een groep Amerikaanse toeristen die een tour hadden geboekt. Een klein beetje jaloers was ik op dat moment wel. Zij hoefden alleen maar lichte rugzakjes te dragen. De tenten, eten en andere spullen werd door ezels gedragen. En als ze bij de camping aankwamen dan waren de tenten al opgezet en het eten klaar.

Ik moest alles zelf doen. Maar achteraf was ik daar toch blij om want de ezels worden schandalig behandeld. De porters jagen de beesten enorm op (want ze moeten voor de toeristen op de camping aankomen natuurlijk) en eentje gooide zelfs een steen naar een ezel. Ik vond het echt zielig. Dus nee, laat mij dan maar lekker mijn eigen spullen dragen.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Ezeltjes.

Made it!

De klim naar Punta Union was heel zwaar. Ik moest zeker om de tien minuten stil staan om bij te komen. Het was bijna niet te doen.

Maar na een paar uur bereikte ik dan toch de top. Hallelujah! Helaas viel ‘de beloning’ een beetje tegen. Had ik hier zoveel moeite voor gedaan!? Misschien komt het omdat ik op dat moment enorm moe was. Ik weet het niet maar het viel me tegen.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Punta Union.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Punta Union.

Op naar de Taullipampa camping

What goes up must go down en god wat heb ik de weg naar beneden vervloekt. Het pad bestond uit allemaal kleine steentjes waar ik continue over uitgleed. Onwijs irritant.

Een paar kilometer voor de camping gaf ik het op en ben ik even een half uur gaan zitten. Lunch time. Een broodje met pindakaas uit een spuitzak en jam. Nog nooit zo genoten van een broodje.

Toen ik eindelijk bij de camping kwam zag ik de tenten voor de toeristen al klaar staan en rook ik het eten. Grump.

Ik besloot snel mijn eigen tent op te zetten. Ook wilde ik graag eten maken maar mijn aansteker had het de avond ervoor begeven. Gelukkig kwamen er drie Duitsers naast me staan waarvan ik de aansteker mocht lenen. Kon ik toch nog met een gevulde buik gaan slapen.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Kamperen.

Maar van slapen kwam natuurlijk weer niets omdat het zo koud was. Ik had dit keer mijn nooddeken uit de verpakking gehaald en in mijn slaapzak gelegd. Dat hielp heel even totdat die deken vochtig werd. Wat een ellende.

Dag 4 – Van Taullipampa naar Llamacorral

Op dag 4 (normaliter dag 3) hike je eerst van de Taullipampa camping naar Laguna Arhuaycocha en daarna naar de Llamacorral camping.

Omdat ik mega pijn had in mijn schouders, al drie nachten niet had geslapen en me ziek voelde besloot ik om de hike naar Laguna Arhuaycocha te skippen. Ik liep meteen door naar Llamacorral. En dat was ook nog best wel een eindje.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

Onderweg loop je door verschillende landschappen. Gras, bergen, woestijn, je komt het allemaal tegen. Het was een prachtige wandeling die gelukkig redelijk plat was en zonder al te veel stenen op de weg.

Lunch break!

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Meer.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.
Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

Ik heb echt genoten van deze wandeling en ik had hiermee de trek mooi kunnen afsluiten. Maar toen nam ik de domste beslissing ooit…

Van Llamacorral naar Cashapampa

Rond twee uur ’s middags kwam ik aan op de Llamacorral camping. De tenten voor de Amerikaanse toeristen stonden al klaar en de porter was een gat voor de wc aan het graven.

Hier had ik moeten blijven.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Kamperen.

Het was nog maar twee uur ‘s middags. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om nóg een nacht te moeten kamperen. Die klote kou elke keer. Ik had ergens gelezen dat het stuk van de Llamacorral camping naar Cashapampa maar een uurtje lopen zou zijn.

Dat betekende dat ik rond drie uur in het dorpje kon zijn en dan misschien door kon gaan naar Huaraz. Ik had geen reservering voor die avond maar ik kon vast wel iets regelen met de eigenaresse van het appartement waar ik had verbleven.

En dus maakte ik de domste beslissing ooit: ik skipte de camping en liep naar beneden.

Eigenlijk voelde het al slecht toen ik de camping voorbij liep. Maar ik negeerde het gevoel en liep gewoon door. Na een uurtje lopen was ik er nog lang niet volgens Maps.me. Ik liep wat sneller maar ook na twee uur was ik er nog niet.

Inmiddels was het vier uur ’s middags en ik dacht meerdere keren of het niet beter was om terug te gaan. Maar omdat de weg terug omhoog liep deed ik dat niet. Ik was er te moe voor.

Vijf uur. Ik liep langs een bergwand en het begon te schemeren. Ik raakte lichtelijk in paniek en ging door de vermoeidheid een paar keer onderuit. Wat had ik gedaan!?

Toen ik uiteindelijk rond zes uur Cashapampa bereikte ging er natuurlijk geen taxi meer. Wat moest ik nu doen? De officiële camping plek zag er niet heel veilig uit.

Ik besloot om verder te lopen en zag een man zitten in een veld. Ik vroeg hem of er een plek was waar ik kon kamperen en hij wees naar zijn vriend die verderop stond.

Kamperen bij José de creep

De man heette José en was 42 jaar oud. Hij woonde met zijn stokoude ouders een klein huisje. Ze hadden een grote achtertuin met gras waar een ezel, varken en een paar kippen rondliepen. Ook stond er een groot stenen huis wat in aanbouw was.

José had een hoed op en lachte de hele tijd naar me. Hij had twee grote gele voortanden en ronde, donkerbruine ogen. Ik mocht gratis en voor niets mijn tent opzetten in zijn tuin. De manier waarop hij naar me keek beviel me niet. Maarja wat moest ik doen? Ik kon nergens anders heen.

José observeerde me aandachtig terwijl ik mijn tent opzette. Ik vroeg of er wel vaker mensen kwamen kamperen. “Oh ja zeker hoor, de hele tijd” zei hij. Maar ik zag helemaal geen sporen van tenten of iets dergelijks op het gras. Ik had het idee dat hij niet de waarheid vertelde.

Ik vroeg of het stenen huis van hem was. Hij antwoordde “ja”. En keek me toen een tijdje glimlachend aan. Opeens zei hij “als je even wilt douchen dan kan dat hoor”. Waarop ik vriendelijk bedankte. “No, no gracias. Es bien”. En hij lachte weer naar me.

Het stenen huis van José de creep.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru.

Opeens haalde José een mobieltje uit zijn zak en begon te bellen. Ik kon het helaas niet verstaan en begon me steeds minder op mijn gemak te voelen. Wat ging hij doen? Zijn vrienden bellen zeggen dat er een domme gringa bij hem was die ze wel even konden beroven. Of erger?

Ik raakte in paniek en besloot mijn vriend te bellen. Gelukkig bleef hij redelijk kalm en zei dat het wel goed zou komen. Voor het geval dat het niet goed zou komen gaf ik hem zoveel mogelijk details. In welke plek ik was en hoe José en zijn huis eruit zagen.

Ondertussen kwam er een auto aangereden. Twee mannen stapje uit. De ene bleek een vriend van José te zijn die twee schapen kwam brengen. Hij was eigenlijk best aardig. Verlegen, niet macho. De andere man was een beetje dik en had een streepjes t-shirt aan. Hij zag er veel netter en moderner uit dan José en zijn vriend. De man was helaas niet zo aardig. Hij was eigenlijk nogal boos en ging tekeer tegen José en familie. Ik hoorde hem iets over “tus gringas” ofwel “jouw vriendinnen” zeggen. Mij negeerde hij compleet.

Mucho Peligroso!

Het gezelschap ging het stenen huis in en toen ze weer buiten kwamen besloot ik me voor te stellen. De dikke man was nog steeds boos en zei “mucho peligroso”. Toen ik dat niet begreep pakte hij mijn hand, sloeg me hard op de schouder, zei “mucho suerte”. Ook dat begreep ik op dat moment niet maar het betekent dus ‘veel succes’.

Ik liep naar mijn tas, pakte mijn telefoon en vertaalde mucho peligroso. Heel gevaarlijk. En toen snapte ik waarom de man zo boos was en kon ik andere woorden in context brengen.

De dikke man bleek de broer van José te zijn. Hij was boos omdat het in de bergen niet veilig was. Wat ik had gedaan was erg gevaarlijk. Ik denk ook dat hij bang was dat ik criminelen naar het huis van zijn ouders zou trekken.

José maakte zich er allemaal niet zo druk om en bleef maar volhouden dat het gewoon veilig was in Cashapampa. “Maar als je bang bent mag je ook bij mij op de kamer slapen hoor”. Ik bedankte maar weer eens een keer vriendelijk.

Show me your crib

Ik vroeg of José zijn huis wilde laten zien. Want ik dacht, als ik hem wat beter leer kennen dan is de kans dat hij me wat wil aandoen misschien ook kleiner.

Het stenen huis was nog in aanbouw en niet de plek waar de familie woonde. Dat was een klein, vervallen huisje aan de andere kant van het grasveld. José deed de deur open en ik bevond me blijkbaar in de keuken. Het was er donker en vies. Op de grond liepen allemaal piepende cavia’s rond. Bedoeld voor lunch of diner. Blijkbaar maakte het oude moedertje altijd het eten klaar en ik zag haar al eigenhandig zo’n cavia van de grond pakken en slachten. Brrr.

De ruimte ernaast was blijkbaar de eetkamer. Er stond een tafel en er hingen foto’s aan de muur van de familie van José. De ruimte was open, er was een soort balkon. Geen ramen of muren. José ging een oud houten trappetje op en ik volgde hem. Hij liet me zijn slaapkamer zien waar twee bedden stonden. Weer zei hij “zie je ruimte zat, als je wilt” dus ik bedankte wederom. Het was er vol, vies en donker. Maar ik bleef maar “muy bien” zeggen. Beneden was de kamer waar zijn ouders verbleven. Die kreeg ik niet te zien.

Ik had mijn coca thee meegenomen en José maakte heet water voor me. Terwijl ik thee dronk vroeg José hoe oud ik was, waar ik vandaan kwam en wat ik verder nog ging doen. Elke keer als ik antwoord gaf was er een awkward silence en bleef hij me met een schaapachtige glimlach aanstaren.

Tranquilo, tranquilo

De broer van José ging weg. Ik vroeg of hij hier ook woonde. Nee, die werkte en woonde in Huaraz. WTF! Waarom zei hij dat niet eerder!? Ik had toch gezegd dat ik ook naar Huaraz moest, dan had ik een lift kunnen vragen aan die broer. Maar José zei dat het beter was als ik daar zou blijven. En ik merkte al snel waarom. Op een gegeven moment begon hij aan me te zitten. Hij legde zijn hand op mijn schouder en begon die zachtjes te masseren. Ondertussen keek hij me heel vies aan en lachte schaapachtig.

Ik voelde me héél erg ongemakkelijk. Ik wilde dat hij ophield maar ik als ik nee zou zeggen dan werd hij misschien kwaad. Ik was bang dat hij me weg zou sturen en waar moest ik dan heen?

En dus zei ik ‘tengo un novio y no qiere’, ofwel ik heb een vriend en die wil dit niet. Ik zei dus niet dat IK het niet wilde maar dat ik een partner had en dat die boos zou worden. Ondanks dat het hem niet leek te interesseren stopte hij toch.

Ik zei snel dat ik gng slapen en vluchtte mijn tent in. Uiteraard deed ik ook die nacht geen oog dicht. Dit keer niet van de kou maar van de spanning. Ik lag met mijn kleren en schoenen aan in de tent, met een mes in mijn hand voor de zekerheid.

De nacht overleefd

Af en toe viel ik een half uurtje in slaap om daarna weer wakker te worden van de kou of het gesnurk van een varken of geblaf van de ontelbare honden in de buurt. Om half vier ’s ochtends besloot de haan dat het tijd was om te kraaien. En de zes andere buurthanen deden vrolijk mee. Serieus, hoe slapen mensen hier!?

In ieder geval. Ik heb de nacht overleefd. José had gezegd dat hij om zes uur moest werken. Dus even na zessen ging ik mijn tent uit en pakte snel al mijn spullen in. Maar ik kon niet weg want er hing een groot slot om het hek. Shit!

Ik dacht eraan om over het hek te klimmen maar dat was gelukkig niet nodig. Het oude moedertje was al op en zei dat ik er via het huis aan de andere kant gewoon uit kon. Opgelucht liep ik achter haar aan. Maar voordat ik weg ging stopte ik nog even…

De andere kant van het verhaal

Een gevoel van medelijden bekroop me opeens. Deze mensen hadden helemaal niks. Ze waren erg arm en kenden geen luxe. Het was eigenlijk heel aardig geweest van ze dat ze me wilden opvangen. Aangezien het toch een gevaarlijke situatie was. En José heeft me uiteindelijk ook niks aangedaan. Ja hij was creepy maar ik denk dat hij gewoon dacht “hey, een vrouw. Laat ik het proberen”.

Om mijn dankbaarheid te tonen liet ik het eten wat ik nog over had achter en wat geld. De moeder van José was hier erg blij mee en dankbaar.

Taxi

Daarna maakte ik dat ik wegkwam. Aan de overkant van het huis stond een bushokje waar twee verliefde tieners op een bankje zaten. “El bus a Caraz?” vroeg ik. Ze knikten.

Net toen ik mijn vriend appte om te laten weten dat alles goed ging kwam José aangelopen. Ik voelde me meteen weer ongemakkelijk. “Hola” zei ik. Hij zei “hola” terug maar verder niets. Misschien omdat de tieners naast me zaten. Hij bleef er een beetje awkward bij staan.

Ik vroeg me af of hij niet moest werken, want dat had hij toch gezegd? Maar veel tijd om erover na te denken was er niet. Binnen 10 minuten stond de collectivo voor onze neus.

Het was een afgeragde, smerige, oude auto. Ik vertrouwde het eigenlijk niet maar toen de tieners instapten wist ik dat het goed zat. Behalve een korte “gracias” nam ik geen afscheid van José. Ik wilde zo snel mogelijk weg.

En man wat was ik opgelucht toen de auto eenmaal wegreed. Doei Cashapampa, doei José, hello freedom!

Terug in Huaraz

Eenmaal in Caraz lukte het me om vrij snel een collectivo naar Huaraz te scoren. Wat was ik blij om weer terug te zijn. Ik kon wel huilen van blijdschap. Die avond sliep ik als een blok, in een heerlijk warm bed.

Caraz, waar ik met behulp van een vrachtwagenchauffeur een collectivo naar Huaraz wist te scoren.

Santa Cruz trek, Huaraz Peru. Caraz.

Wat heb ik geleerd?

Je kunt de Santa Cruz trek in principe prima solo doen maar ik zou het als vrouw niet aanraden. Tenzij het hoogseizoen is en je zeker weet dat je met andere mensen op de camping staat.

In 2018 is een Canadese man verdwenen op de Santa Cruz trek. Ze hebben hem nooit teruggevonden. Toen ik in Bolivia was heb ik verhalen gehoord over mensen die zijn beroofd (ze hadden hun schoenen buiten de tent laten staan en die waren de volgende dag weg).

Om heel eerlijk te zijn denk ik dat ik van geluk mag spreken dat er niks met me is gebeurd. Ik zou de Santa Cruz trek niet nog een keer alleen doen. Na deze ervaring heb ik nog een paar keer solo gehiked. Maar alleen de populaire treks, waarvan ik wist dat ik nooit alleen zou zijn. Andere hikes heb ik met een gids gedaan (tour geboekt) of overgeslagen.

Daarnaast heb ik ook het één en ander geleerd over voorbereiding. Mijn backpack was bijvoorbeeld niet optimaal ingericht waardoor ik erg last kreeg van mijn rug en schouders. Mijn slaapzak was te dun en in plaats van een aansteker kun je beter lucifers meenemen.


Meer over Huaraz en hiken in Peru

Huaraz

Laguna 69

Laguna Churup

2 Reacties

  1. Jesper Jesper

    Geweldig verslag. Ik heb dezelfde tocht vorige week gemaakt en heb veel aan je blog moeten denken. Herkenbaar op de benoemde punten.

    Enjoy je reis. Groet, Jesper

    • Thnx Jesper! Gaaf dat je de hike ook gedaan hebt (en overleefd! 😛 )

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.