Verder naar bericht

Guatemala-Stad

Guatemala is een land in Midden-Amerika met een divers landschap. Je vindt hier vulkanen, mooie meren en authentieke dorpjes. Als je op zoek bent naar een bestemming waar niet al te veel backpackers komen dan is Guatemala de place to be. En als je helemáál geen backpackers wilt tegenkomen dan moet je naar Guatemala-Stad gaan, de meest gevaarlijke plek in Guatemala.

Waarom naar Guatemala?

Eigenlijk stond dit land, net als Panama, helemaal niet op de planning. Maar omdat vliegen van Costa Rica direct naar Belize erg duur is (388 euro) besloot ik om een tussenstop te maken in Guatemala. Een vliegticket naar dit land kostte me maar 100 euro (in 2019).

Hoe kom je er?

Ik kwam dus vanuit Costa Rica. Ik vloog met Volaris, een soort EasyJet. De reviews online waren niet bepaald geweldig dus ik maakte me een beetje zorgen. Gelukkig ging alles goed. We hadden wel een uur vertraging omdat er eerst iets aan de hand was met het vliegtuig en daarna met het inchecksysteem. De vlucht van Costa Rica naar Guatemala-Stad duurde ongeveer 1 uur en 20 minuten.

Op het vliegveld aangekomen gingen de meeste backpackers meteen door naar Antigua (een dorpje in de buurt van Guatemala-Stad). Er zijn twee organisaties die vanaf het vliegveld shuttlebussen aanbieden naar Antigua. Omdat ik naar de gevaarlijkste stad van het land ging moest ik een taxi nemen. Na wat onderhandelen kwam ik uit op 8 euro. Vond ik eigenlijk nog best duur want ik had gehoord dat Guatemala redelijk goedkoop zou zijn.

Om heel eerlijk te zijn, dit was de meest gestreste dag van mijn trip door Zuid- en Midden-Amerika. Online zegt iedereen dat Guatemala-Stad super gevaarlijk is. Berovingen, verkrachtingen, kidnapping. Niet echt bepaald geruststellend. En dan vloog ik ook nog eens met een organisatie met een slechte reputatie.

Gelukkig ging alles dus goed. De taxi chauffeur was enorm aardig en ik kwam veilig aan bij mijn hostel.

Op het vliegveld van Costa Rica

Waar verblijf je?

Ik boekte twee nachten bij Keana Point Hostel dat in Zona 11 ligt. Er zijn een aantal zones die als ‘redelijk veilig’ beschouwd worden en Zona 11 is daar één van.

Het hostel was gelukkig ook fijn. Ik kreeg een upgrade naar een grotere kamer met een eigen toilet (dat in het hoekje van de kamer stond zonder deur, dat was wel vreemd). En ik kreeg een klein cadeautje. Een poppetje dat je onder je kussen moet leggen en je zorgen wegneemt. Nou zo’n mascotte kon ik wel gebruiken.

Ik vroeg aan twee mensen of het veilig was om, in mijn eentje, bepaalde plekken in de stad te bezoeken. Aangezien zij aangaven dat het kon ben ik de volgende dag wat dingen gaan bezoeken. Ik was wel enorm nerveus en heb zelfs even huilend aan de telefoon gezeten met mijn vriend. De stress moest er gewoon uit denk ik.

Hoe reis je rond in Guatemala-Stad?

Helaas liggen alle bezienswaardigheden in Guatemala-Stad niet altijd even dichtbij elkaar. Je zult daarom een bus moeten nemen of een taxi of Uber. De rode stadsbussen zijn niet aan te raden omdat ze onveilig zijn. Ze zien er ook niet uit. Deuken, bumpers die eraf liggen etc. Een veilige manier van reizen is met de nieuwe, groene bus. De Transmetro. Het lijkt een beetje op het systeem in Lima, Peru. Het is een bus maar eigenlijk ook een soort metro.

Omdat ik geen risico’s wilde nemen besloot ik om te reizen met Uber. Ik heb me gewoon de hele dag laten rond rijden. Ik betaalde zo’n 20 euro in totaal. Met de bus was ik misschien 5 euro kwijt geweest. Maar als het gaat om veiligheid dan betaal ik die 15 euro extra graag. En het was gewoon heel erg fijn. Uber pikt je op waar je bent (vaak binnen een paar minuten dus je staat nooit lang op straat) en je wordt voor de deur afgezet.

Ik was in het begin een beetje zenuwachtig maar alle Uber chauffeurs waren erg aardig. Eentje verontschuldigde zich zelfs dat zijn auto zo vies was (wat niet zo was). Alleen de eerste Uber was een beetje vaag. Hij stopte opeens midden op de weg. Een motorrijder moest hem helpen om de auto naar de zijkant van de weg te duwen (terwijl ik erin zat). Bleek dus dat hij geen benzine meer had. Hij haalde een Jerrycan uit de achterbak en betaalde de motorrijder om naar een tankstation te gaan om benzine te halen. Vijftien minuten stonden we aan de kant van de weg voordat de man terugkwam. Vervolgens wilde de auto niet starten (dat heeft even tijd nodig natuurlijk). Dus hij moest met de hand de auto weer de weg oprollen terwijl er allemaal verkeer aan kwam. Het was echt bizar.

Net als in Panama rijden overal gepimpte oude Amerikaanse schoolbussen rond. Ook wel ‘chickenbuses’ genoemd. Deze heb ik dus niet genomen.

Wat is er allemaal te doen?

Guatemala-Stad is geen wereldstad zoals Barcelona, Sydney of Amsterdam. Er zijn een aantal dingen die de moeite wel waard zijn. Maar het is geen toeristentrekker. In combinatie met de veiligheidsstatus snap ik best dat de meeste toeristen deze stad overslaan. De meeste toeristische dingen zul je vinden in Zona 1 en Zona 10. Deze zones staan bekend als redelijk veilig.

Palacio Nacional de la Cultura

Het meest indrukwekkende gebouw in Guatemala-Stad is het nationale paleis dat tussen 1939 en 1943 werd gebouwd. Het was vroeger de verblijfplaats van de president. Tegenwoordig is het een museum.

Ik had me echt verheugd op een bezoekje aan dit gebouw want het is enorm. Er zou vast veel te zien zijn. Maar toen ik er aankwam zag ik al dat het niet ging gebeuren. Het hele gebouw was bedekt met zwarte doeken. Op een bordje stond “renovacion” oftewel renovatie. Het paleis was dicht. Ik baalde echt als een stekker want dit was eigenlijk het enige wat ik heel graag wilde zien in Guatemala-Stad.

Oude Amerikaanse schoolbussen staan voor het paleis dat gerenoveerd wordt

Cathedral de Guatemala

Naast het nationale paleis vind je de kathedraal van Guatemala. Dit gebouw heeft meerdere aardbevingen doorstaan. Dat het gebouw een aantal keer gerestaureerd is zie je aan de buitenkant. Sommige delen zijn heel erg wit terwijl anderen er oud uitzien. De binnenkant van de kathedraal is sober ingericht.

Parque Central

Het nationale paleis en de kathedraal van Guatemala zijn gelegen aan het Parque Central. Tijdens mijn bezoek was er een cultureel festival aan de gang. Het plein stond vol met grote keramische beren. Beschildert door kunstenaars vanuit de wereld. Ik vond de Nederlandse versie een beetje saai.

Ik voelde me redelijk veilig hier omdat er veel security aanwezig was. In de hele stad is dat trouwens het geval. Bij alle winkels, museums en andere belangrijke gebouwen staan beveiligers met een enorme shotgun in de hand. Als ik op mijn telefoon even een route moest opzoeken dan deed ik dat dus in de buurt van zo’n beveiliger.

Mercado Central

De centrale markt bevindt zich in de buurt van het nationale paleis en de kathedraal van Guatemala. Het is een enorme markt waar je terecht kunt voor souvenirs, fruit, groenten en andere spullen. Ik had verwacht dat dit één van de onveiligste plekken zou zijn maar dat viel enorm mee. Het was gewoon zoals alle markten, een gezellige plek vol met mooie spullen. Je kunt hier waarschijnlijk goedkoper souvenirs scoren dan ergens anders in het land omdat er bijna geen toeristen komen.

Casa Mima

Casa Mima ligt op ongeveer 15 minuten lopen van het Parque Central. Casa Mima is een voormalig woonhuis. In de late negentiende eeuw woonde de Escobar-Vega familie hier. In 1999 werd het geopend als museum.

Het is bijzonder om te zien hoe mensen hier woonden rond 1960. De inrichting van het huis is erg Europees. Het behang komt bijvoorbeeld uit Duitsland en speelgoed uit Engeland. Het ziet er eigenlijk best luxe uit. Ik dacht bij mezelf, hoe komt het dat men hier ooit zo in weelde woonden en het nu zo arm is?

Waarom is Guatemala een arm land?

Omdat ik niks van Guatemala wist (behalve dat het gevaarlijk is) besloot ik om wat onderzoek te doen. Guatemala blijkt dus de grootste economie te hebben in Centraal-Amerika maar het verschil tussen arm en rijk is enorm groot hier. Zo’n 15% van de bevolking is extreem arm en 10% van de bevolking is rijk. Wat ertussen ligt is Jan Modaal, die het moeilijk heeft om rond te komen.

Voor de arme bevolking is het enorm moeilijk om hun situatie te verbeteren. Mede omdat ze niet geschoold zijn. En ze geen geld hebben om hun kinderen naar school te laten gaan. En als je niet geschoold bent dan is het weer moeilijk om aan een baan te komen. Een vicieuze cirkel.

Daarnaast is er een 36-jarige burgeroorlog geweest in Guatemala waarvan het land nog aan het herstellen is. De relatie tussen de bevolking en de regering is nog steeds niet al te best.

Er zijn dus meerdere redenen voor de armoede in Guatemala. Nu de oorlog voorbij is, is er een kans voor het land om te herstellen. Ik hoop dat dat gebeurt. Want minder armoede betekent minder criminaliteit. En dat betekent meer toerisme, meer inkomsten en dus algehele verbetering.

Postkantoor

Onderweg naar Casa Mima kwam ik langs het postkantoor. Ik moest hier gewoon even naar binnen om te kijken. Ik geloof dat er in een deel van het gebouw kunstlessen worden gegeven. Op een bepaald moment liep ik namelijk tussen de studenten.

Mapa en Relieve

In 1904 begon met het bouwen van de Mapa en Relieve, een kaart van Guatemala in 3D. Het idee kwam van ingenieur Francisco Vela die vond dat er een overzicht van het land gemaakt moest worden. Vela kreeg ondersteuning van Claudio Urrutia Mendaza. Samen reisden ze 16 jaar lang op paard door het land om alles in kaart te brengen. De reliëfkaart zelf werd in 18 maanden gebouwd van steen en cement. Om de kaart staat een stenen omheining met symbolen van onder andere de Quetzal vogel, hét symbool van Guatemala.

De Mapa en Relieve ligt in Zona 2. Iets te ver om te lopen vanaf Zona 1 (en niet veilig). Ik nam een Uber vanaf Casa Mima om ter te komen. Om heel eerlijk te zijn, ik vond het een klein beetje saai. Maar de medewerkers zijn zó aardig dat je bijna alleen daarom erheen zou gaan.

Hormigo boom

De 3D kaart wordt omgeven door Hormigo bomen. Van het hout van deze boomsoort wordt de Marimba (xylofoon) gemaakt, het nationale instrument van Guatemala.

Museo Popol Vuh

Na mijn bezoek aan de Mapa en Relieve nam ik een Uber naar Zona 10. Hier vind je het Popol Vuh museum. Dit museum heeft een grote collectie Maya kunst uit precolumbiaanse en koloniale tijd.

De collectie werd verzameld door Jorge en Ella Castillo en in 1978 gedoneerd aan de Universiteit Francisco Marroquin. En dat was het begin van het Museo Popol Vuh.

Naast vazen, beelden en sieraden van schelpen en jade vind je hier een kopie van de Popul Vuh. Dit is één van de oudste geschriften van de Quiche (een Mayavolk). Het boek beschrijft de geschiedenis van de Quiche met een mythologische ondertoon. Een van de originele kopieën is te vinden in Chicago.

Een kopie van de Popol Vuh

De verhalen in de Popol Vuh gaan terug naar de tijd toen de aarde ontstond. De Maya’s schrijven over goden die de wereld maakten. En over de tweeling helden Hunahpu en Xbalanque. Het duo moest verschillende obstakels trotseren om de heersers van de onderwereld te verslaan en zo de dood van hun vaders te wreken. Op de vaas hieronder zie je een afbeelding van de tweeling.

Het verhaal gaat dat de tweeling de heersers van de onderwereld versloegen in een balspel (populair in die tijd). Degene die het spel verloren werden onthoofd. Ook gaat het verhaal dat de zon en de maan ontstonden toen de tweeling stierf.

De lichamen van overleden personen werden bewaard in grote urnen.

Toen de Spanjaarden Zuid- en Centraal-Amerika veroverden werd zo’n beetje alles van de inheemse volkeren vernietigd. Wonder bij wonder hebben drie geschriften het overleefd. Hieronder zie je de Dresden Codex (een Codex is een geschrift waarin men beelden gebruikt). Dit uitklapbare boek is gemaakt van de schors van een vijgenboom. Men denkt dat dit boek gemaakt is in de 13e eeuw. Het toont onder andere diverse kalenders (de Maya gebruikte 3 kalenders) en verhalen over het nieuwe jaar.

Museo Ixchel

Naast het Popol Vuh museum zit het Ixchel Museum. Als je iets wilt weten over de klederdracht van de inheemse bevolking dan is dit de place to be. Je leert er alles over de Huipil (blouse die de inheemse vrouwen dragen), hoofdtooien en de manier waarop de kledingstukken worden gemaakt.

Mocht je een dagje Guatemala-Stad gaan verkennen dan mag je Museo Popol Vuh en Ixchel echt niet overslaan.

Elk volk heeft z’n eigen stijl en motieven. Helaas zijn er steeds meer jonge vrouwen en mannen die overstappen op moderne kleding. Weinig jongeren willen de weeftechniek leren waardoor deze langzaamaan aan het uitsterven is. Ik vind dit zo ontzettend zonde. Je ziet het ook in andere landen in Zuid- en Centraal-Amerika. Steeds meer mensen die goedkoop in China gemaakte kleding dragen. En zo worden we allemaal een eenheidsworst en gaan culturen verloren.

De hamvraag: is Guatemala-Stad echt zo gevaarlijk?

Ik heb persoonlijk niks naars meegemaakt in Guatemala-Stad. Ik liep er in m’n eentje rond en ben niet beroofd, ontvoerd of verkracht. Ik had ook niet het idee dat het zo gevaarlijk is als men doet overkomen. Maar om nou te zeggen dat ik er zorgeloos rondliep. Nee. Er staan natuurlijk niet voor niets overal beveiligers met shotguns.

Mocht je Guatemala-Stad gaan verkennen dan heb ik de volgende tips voor je:

  • Reis met de Transmetro bus of met Uber. Ik kan de laatste vooral aanraden, snel, makkelijk en veilig.
  • Als je op pad gaat stop dan een klein beetje geld in je broekzak (voor als je wel overvallen wordt) en stop de rest in je BH of een moneybelt
  • Neem geen tas mee
  • Hou je mobiele telefoon verborgen. Draag ‘m onder je oksel of (als je een vrouw bent) in je BH. Ik draag altijd van die sport BH’s waar gemakkelijk een iPhone 8 Plus in past.
  • Draag een lange broek en een shirt met lange mouwen. Zorg ervoor dat je eruit ziet zoals de locals. Dus geen korte broekjes en shirtjes zonder mouwen. Ook geen sandalen want dat schreeuwt zo’n beetje ‘toerist’.
  • Als vrouw is het handig om een petje te dragen. Dan valt je haar wat minder op. Ik heb zelf een redelijk mannelijk kapsel maar droeg toch een petje in de stad. Heel veel locals dragen ook petjes.
  • Hou je zenuwen de baas en loop relaxt. Je hoeft niet de hele tijd paranoïde om je heen te kijken. Maar let wel op. Gewoon af en toe even rustig om je heen koekeloeren.
  • Als je op je telefoon moet kijken doe dat dan in de buurt van een gebouw waar gewapende beveiligers staan. Zou jij iemand gaan beroven in de buurt van twee mannen met shotguns? Zij waarschijnlijk ook niet.
  • Ga alleen naar de zones die als ‘redelijk veilig’ beschouwd worden. Dat zijn Zona 1, 10 en 11.
  • Mocht je het te eng vinden in je eentje kijk dan of je mensen in je hostel kunt vinden die mee willen of boek een tour. Een halve dag tour kost ongeveer 30 dollar. Voor een hele dag betaal je 70 dollar (in 2019). Free City Walks worden niet aangeboden.

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.