Verder naar bericht

Banos de Agua Santa

Banos de Agua Santa is een klein, toeristisch stadje in Ecuador. Het staat ook wel bekend als ‘de toegang naar de Amazone’. Banos is daarnaast de perfecte plek om outdoor sporten zoals raften en canyoning uit te proberen.

Naar de Amazone ben ik niet geweest in Ecuador, maar ik ben wel van watervallen af geklommen, heb geraft en ging voor de tweede keer in mijn leven paragliden.

Hoe kom je er?

Ik boekte een traject met Ecuador Hop en reisde van Quilotoa naar Banos. De Ecuador Hop bus is waarschijnlijk véél duurder (in 2019) dan de lokale bus maar het is veilig en makkelijk. Je kunt je tas in de bus laten staan zonder dat iemand er wat uit jat en er is een gids die je wat meer kan vertellen over Banos.

Waar verblijf je?

Ik verbleef bij Hostel Princesa Maria. Een heerlijke plek. Zo heerlijk dat ik mijn verblijf met twee dagen heb verlengd. Princesa Maria is een rustig hostel dat net buiten het drukke centrum ligt. De eigenaren zijn enorm aardig en behulpzaam. Ze kunnen tours voor je boeken voor een redelijke prijs en je kunt er je was laten doen (1,50 dollar per kilo). Ook is er een keuken aanwezig. Ik heb hier een paar keer gebruik van gemaakt. Wel raad ik je aan om spullen die niet in de koelkast hoeven op je kamer te bewaren. Mijn noodles zijn namelijk gejat. Behoorlijk triest.

Ik had kamer voor mezelf met eigen badkamer en betaalde 20 dollar per nacht. Voor 1 persoon is dat best veel maar het was het waard.

Wat is er te doen?

In Banos zelf is niet zo heel veel te doen. Er zijn twee pleinen, een kerk en je kunt hier en daar wat streetart spotten. Banos draait op toerisme en je vindt er dan ook veel restaurants, souvenir winkeltjes en reisbureaus.

Koop typisch Ecuadoraans snoep

Of probeer dit drankje gemaakt van suikerriet

Hotsprings

Er zijn een aantal hotsprings te vinden in Banos. De Termas de la Virgin vind je aan de rand van de stad, vlak naast een waterval. Het is ongeveer 5 minuten lopen en je betaalt maar 2 dollar per persoon (in 2019).

Wil je meer weten over de andere hotsprings in Banos? Check dan het blog van Ecuadorabroad.

Ik heb zelf geen van de hotsprings bezocht dus ik kan er weinig over vertellen. Waarom niet? Omdat het gewoon niet mijn ding is.

Ruta de las Cascadas

De Ruta de las Cascadas is een weg van 60 kilometer lang die zich vertaalt als de route van de watervallen.

Terwijl je de route rijdt kun je hier en daar stoppen om een waterval te bewonderen. Sommigen zijn bereikbaar via een pad. Anderen kun je alleen vanuit de lucht bekijken.

Hoe? Je hebt twee opties. Of je stapt in een gammel karretje waarin je, voor 2 dollar, de rivier oversteekt (ondertussen kun je mooi naar de waterval kijken, als je durft). Of je hijst jezelf in een harnast en ziplinet de rivier over.

Tour, auto of fiets?

Als je een huurauto hebt kun je de route met de auto rijden. Je kunt ook een tour boeken maar de leukste en goedkoopste manier is mountainbiken.

Voor 5 dollar huur je een mountainbike bij één van de reisbureaus in de stad. Je krijgt een helm mee en een slot. Check voordat je vertrekt wel goed je fiets (vooral de remmen). Mijn mountainbike was in orde maar de versnelling deed wel af en toe ‘raar’.

Waterval del Silencio & Chamanapamba

De eerste watervallen die je tegenkomt op de route zijn del Silencia (die overigens niet heel stil is) en Chamanapamba. De tweede heb ik gemist. Hiervoor moest je blijkbaar ergens omhoog klimmen. Later heb ik deze waterval toch nog gezien, met canyoning moest ik er namelijk vanaf klimmen!

De hike naar de Silencio waterval was een klein beetje tricky. Het had de dag ervoor net heel erg geregend (eigenlijk regent het bijna elke dag in Banos) en daardoor was het pad nogal glibberig. Maar ik heb het gered.

Een indrukwekkende waterval waar het water heel hard vanaf stroomt. Waarschuwing: als je een canyoning tour boekt dan moet je hier dus vanaf!

Waterval Ulba

Vlakbij de del Silencio waterval vind je de Ulba waterval. Ook zeer indrukwekkend.

Rio Pastaza dam

Na het bezoek aan de eerste watervallen ga je een brug over. Aan de linkerkant heb je uitzicht op een gigantische dam genaamd Represa Agoyan.

Waterval Agollan

Na de dam kom je bij de volgende waterval: Agollan. Hier heb je de eerste optie om de kloof over te steken via zipline. Ik heb er niet al te veel over nagedacht en ben meteen in het gammele bakje gestapt. Ik vond het behoorlijk eng en besloot dat dit de eerste en laatste keer was.

Waterval El manto de la Novia

Na de zipline ervaring bij Agollan fietste ik verder naar de El manto de la Novia waterval (bruidssluier). Ondertussen genoot ik van het uitzicht.

Bij de bruidssluier waterval kun je ook weer met een karretje naar de overkant. Maar dat deed ik dus niet. In plaats van daarvan besloot ik om naar beneden te hiken. Via een hangbrug kun je namelijk dichterbij de waterval komen. Vergeet niet een regenjas of poncho mee te nemen want je wordt zeiknat.

Waterval Pailón del Diablo

De duivelswaterval is voor vele mountainbikers de laatste halte. Dit is de grootste waterval van de Ruta de Cascadas. En of het nou regent of niet, hier wordt je gegarandeerd nat.

Er zijn twee ingangen naar deze waterval. De eerste is de nieuwe ingang. Je betaalt 2 dollar (in 2019) en via een lange trap loop je langs de waterval naar beneden.

Vervolgens kun je de waterval, via ingang 2, bewonderen van de andere kant. Ook hier moet je weer betalen (3 dollar in 2019). Deze ingang is iets uitdagender. Je kunt achter de waterval komen maar daarvoor moet je wel door een gang kruipen langs de rotswand. Niet geschikt voor mensen met claustrofobie.

Als je beide kanten wilt bezoeken ben je ongeveer een uurtje bezig (of langer, ligt eraan hoe snel je de trappen op en af kunt lopen).

Na het bezoek aan de duivelswaterval kun je ervoor kiezen om door te fietsen naar de Cascada Encanto del Rocio de Machay óf je kunt terug gaan naar Banos.

Terug naar Banos

Gelukkig hoef je niet (berg op) terug te fietsen naar Banos. Bij de duivelswaterval staan vrachtwagens klaar die je voor 2,5 dollar met fiets en al terugbrengen. Het enige nadeel is dat ze pas vertrekken als ze vol zitten (6 personen).

Raften

Banos is de ideale plek voor het uitproberen van outdoorsporten. Zoals raften bijvoorbeeld. Ik betaalde voor de trip 20 dollar, inclusief lunch (in 2019).

Voorbereiding

Ik werd netjes opgehaald bij mijn hostel en daarna gingen we naar het reisbureau om schoenen, wetsuits en helmen te passen.

Vervolgens reden we naar de rivier waar we in teams verdeeld werden en een korte introductie kregen.

Leuke ervaring

Ik was in het begin best nerveus. Vooral voor het ‘uit de boot vallen’. Want er was maar één persoon aanwezig in een kayak die dan kon helpen. Wat als een complete boot omslaat en er zes mensen uitvallen?

Gelukkig ben ik niet uit de boot gevallen en viel het allemaal wel mee. Ik had het véél heftiger verwacht. Hier en daar moesten we wel flink peddelen tegen de golven in (die soms half de boot in kwamen) maar eng was het niet. Ik vond het vooral leuk!

Veiligheid

Onze boot is niet omgeslagen en er vielen ook geen mensen overboord. Maar dat ligt een beetje aan de gids denk ik. Een van de andere boten had een behoorlijk arrogante gids die overal een wedstrijdje van probeerde te maken. Op een gegeven moment lag de helft van zijn ‘crew’ in het water. We vroegen ons af ‘hoe dan!?’ aangezien het water super kalm was op dat moment. Maar al snel begrepen we dat het door de gids kwam.

Later kwam de boot van de arrogante gids vast te zitten op een gigantische rots. We vonden het in eerste instantie reuze grappig. Maar toen we de gespannen gezichten zag van de mensen in de boot stopten we met lachen. Dit was duidelijk niet de bedoeling en geen grap.

Gelukkig lukte het om de boot van de rots af te krijgen. Maar ik was blij dat ik er niet inzat. Veiligheid stond die dag blijkbaar niet op de agenda van de arrogante gids.

Karige lunch

Na het raften reden we naar een restaurantje voor lunch. De vegetarische versie was helaas behoorlijk karig. Nacho chips, bonen en een kaasdip. Jammer.

Leuk ervaring voor een eerste keer

Ik denk dat raften in Banos een leuke ervaring is als je het voor het eerst doet. Het is niet heel erg duur en mits je de juiste gids hebt is het echt een leuke ervaring. Als je op zoekt bent naar een heftige, wild water ervaring dan kun je beter ergens anders heen gaan.

Canyoning

Nog iets wat leuk is om voor de eerste keer te proberen in Banos is canyoning. Ofwel, afdalen van een waterval.

Ik boekte de tour voor 20 dollar via mijn hostel werd opgehaald met een busje.

Voorbereiding

We reden eerst naar het reisbureau waar ik een wetsuit en helm kreeg. Ze hadden helaas geen schoenen in mijn maat dus hield ik mijn eigen gympen aan.

Daarna reden we naar de Chamanapamba waterval, waar we vanaf zouden klimmen. We kregen een korte introductie van onze 25-jarige gids die in eerste instantie niet erg serieus overkwam. Hij was voornamelijk bezig met naar zichzelf kijken in de spiegel.

En actie!

Uiteindelijk bleek de gids toch best serieus en dat was fijn want man wat was ik nerveus! Vooral toen ik in de groep voor ons iemand naar beneden zag vallen.

Gelukkig ging het bij onze groep goed. Niemand gleed uit en niemand viel. Het minst leuke van de hele ervaring was eigenlijk het ijskoude water. Voor de rest was het een supertoffe ervaring.

Leuk voor een eerste keer

De tour had van mij veel langer mogen duren. We zijn eigenlijk maar 2 watervallen afgedaald en ik had verwacht dat we er misschien wel 8 zouden doen.

Heel uitdagend was deze ervaring dus niet maar ik denk dat het voor een eerste keer (en maar 20 dollar) ok was.

Paragliden

In Banos ging ik voor de tweede keer in mijn leven paragliden en dat was een totáál andere ervaring dan in Colombia.

Voorbereiding

Ik regelde de tour via mijn hostel voor 60 dollar en werd netjes opgehaald. Bij het kantoortje van de organisatie kregen we (ik en twee andere dames uit Australië en Korea) een korte uitleg. In Colombia kreeg ik helemaal geen uitleg dus ik was redelijk verbaasd.

Daarna vertrokken we met de auto naar de plek waar we zouden gaan ‘gliden’. Zo’n 45 minuten rijden van Banos.

Wachten…

We konden niet meteen gaan paragliden want de wind was op dat moment te sterk. Dus we moesten wachten.

En wachten. En wachten… Na drie uur in de auto te hebben gezeten besloot de piloot dat het tijd was om de lucht in te gaan. Ik had het eigenlijk al opgegeven omdat de wind nog sterker was gaan waaien (zo leek het).

Help!

Toen de piloot vroeg wie als eerste wilde gaf niemand antwoord. Er was net een andere piloot opgestegen en het zag er zó ongecontroleerd uit (parachute en de man gingen alle kanten op). We waren alle drie bang.

Uiteindelijk was het de Koreaanse dame die als eerste ging en daarna ik.

Toen de Koreaanse dame veilig terug kwam was ik een beetje gerustgesteld. Maar niet helemaal. De eerste keer opstijgen ging bij mij namelijk verkeerd. Ik werd hard omhoog gerukt en weer naar beneden getrokken. De tweede keer ging gelukkig wel goed.

Kort in de lucht

Helaas viel de ‘vlucht’ me een beetje tegen. We hadden zo lang gewacht dat de zon al bijna weg was. Het was enorm koud en de wind waaide gigantisch hard. Foto’s maken ging bijna niet omdat mijn handen zo koud waren en het licht al bijna weg was. Eigenlijk had ik gewoon als eerste moeten gaan. De vlucht voelde gehaast. Ik hing maar 10 minuten in de lucht en toen gingen we alweer terug (omdat de Australische dame ook nog moest).

Ik weet niet of het kwam omdat de piloot toch nog even snel geld wilde verdienen of omdat hij het zielig vond voor de Koreaanse dame (dit was voor haar de laatste kans, de dag ervoor was het ook al niet gelukt).

Op de weg terug naar Banos vertelde de piloot me dat ze normaliter met dit soort weer niet vliegen. En dat we dus geluk hadden gehad. Ik dacht “dat ligt eraan wat je verstaat onder geluk”. Volgens hem is het weer niet altijd zo in Banos. Het kwam door de overgang van de seizoenen.

Toch ok

Maar goed, de andere twee dames vond het helemaal geweldig en waren blij dus misschien ligt het aan mij. Ik ben nu eenmaal erg kritisch. Als ik iets ga doen wil ik dat het perfect is. En dat is natuurlijk niet altijd mogelijk.

Aangezien het niet heel erg duur was en het uitzicht toch wel erg mooi ben ik uiteindelijk tevreden met deze ervaring.

Tip: mocht je willen gaan paragliden in Banos neem dan een warme jas mee. Ook als het overdag heel warm is. Kans is groot dat je pas ’s avonds kunt gaan paragliden en dan is het koud. En als je gaat, ontwijk dan de periode wanneer de seizoenen elkaar afwisselen.

Filmpje paragliden in Banos

Hike naar Casa del Arbol

Casa del Arbol (boomuis) is denk ik de meest toeristische plek in Banos. Hier kun je namelijk schommelen ‘boven de afgrond’. Of zo lijkt het in ieder geval als je een foto maakt. Leuk plaatje voor Instagram dus. Origineel, nee, maar toch grappig.

Hoe kom je er?

Mensen die geen zin hebben om omhoog te hiken (want het boomhuis ligt boven op een berg) kunnen vanuit Banos de bus nemen. Deze vertrekt een paar keer per dag en kost 1 dollar (in 2019). Je kunt ook weer de bus terug nemen.

Mensen die wél zin hebben om te hiken kunnen kiezen uit verschillende routes. Ik koos voor de route die achter de begraafplaats begint. Dit is denk ik één van de mooiste routes want je hebt uitzicht op heel Banos. Het is wel een intensieve hike. Je loopt zeker 2 uur lang omhoog.

Deze zwaan zag in de weg een perfecte hangout

Op een gegeven moment raakte ik een beetje verdwaald (GPS werkte weer eens niet) en toen besloot ik om maar de asfalt weg te volgen (die de bus ook neemt). Onderweg kwam ik een dame uit Spanje tegen en we besloten samen verder te hiken. Want dan konden we ook mooi een foto nemen van elkaar.

Toegang tot het boomhuis en de schommels kost 1 dollar (in 2019). We hadden net een foto gemaakt toen het enorm begon te regenen. That’s Banos for ya. Het ene moment schijnt de zon, vijf minuten later regent het en weer 30 minuten later schijnt de zon.

Terug naar Banos

We besloten om ervandoor te gaan. De bus zou namelijk over 10 minuten vertrekken (we wilden niet meer hiken) en de volgende ging pas twee uur later. Aangezien er bij de Casa del Arbol toch niet heel veel te doen is vonden we het wel prima.

Terug in Banos aangekomen namen we afscheid en gingen we beiden weer onze eigen weg.

Hiken naar de Tungurahua vulkaan

De laatste dag in Banos besloot ik om te gaan hiken naar de Tungurahua vulkaan. Of nou ja, naar een uitzichtpunt. Want de vulkaan beklimmen kan alleen met een gids.

Blaffende honden bijten niet

Ik had de hike van Wikilocs geplukt en het zou in totaal 5 uur duren. De hike begint in Banos en vervolgens moet je een lange, steile en redelijk saaie weg omhoog lopen. Ondertussen kwam ik allemaal honden tegen. Gelukkig waren er maar een paar agressief. Het beste is om gewoon langzaam door te lopen met je handen in je zakken. Meestal blaffen ze alleen en doen ze verder niks.

Amiga

Na ongeveer 1,5 uur hiken voelde ik opeens iets aan mijn hand. Het bleek een hond te zijn. Ik schrok me rot. Gelukkig was het een vriendelijke hond. Ze ging op haar achterpoten staan met met haar voorpoten tegen me aan. Ik gaf haar een aai over de bol “hola amiga!” Daarna liep ik verder. En zij liep met me mee.

Ik had verwacht dat ze na 30 minuten wel zou afhaken maar nee. Deze hond heeft de hele hike met me meegelopen. Helemaal terug naar Banos.

Verdwaald

Onderweg zag ik dat ze vrij bang was voor andere honden. Ze liet ze ook niet aan haar kont snuffelen (wat ze meestal doen). Ze hield haar staart ervoor en als ze dan wilde snuffelen werd ze boos. Op een gegeven moment kwamen we twee honden tegen die hard blaffend op haar af kwamen. Ze rende weg. Ik vond het zielig maar ja, wat moest ik dan doen? Ik heb geen ervaring met honden. En ik ga er zeker niet tussen springen.

Maar na vijf minuten kwam ze opeens weer aangerend. Ze had de keffertjes afgeschud.

Toen we in Banos kwamen was ze helemaal de weg kwijt. Er lopen veel zwerfhonden rond en het is er druk. Op een gegeven moment was ik haar kwijt. Was ze dus met een gezin meegelopen.

Maar die gingen haar natuurlijk ook niet meenemen. Dus ik riep haar en ik zag de opluchting in haar ogen. Ik kocht een zakje hondenvoer voor haar maar ze had niet zo’n trek. Ik vermoed dat Amiga (zoals ik haar genoemd heb) een huishond was. Dit omdat ze overduidelijk de drukte van de straat niet gewend is. Ze zag er verder heel goed uit. Niet vies, kort geknipte nagels. Iemand zou haar toch moeten missen?

Het uitzicht tijdens de hike was mooi maar ik was meer met de hond bezig

Hulp & afscheid

Uiteindelijk heb ik bij het hostel hulp gevraagd. Aan de overkant zat een radiostation en het meisje dat daar werkte wilde wel helpen. Samen met haar baas zouden ze haar foto op een Facebook groep zetten voor vermiste honden. En als er niemand zou reageren zouden ze kijken of ze een baasje voor haar konden vinden. Maar dat zou moeilijk worden aangezien mensen normaliter alleen puppy’s willen.

Ik heb haar achtergelaten bij het radiostation en afscheid genomen. Het viel me zwaar. Kun je een band opbouwen met een hond die je net een paar uur kent? Het antwoord is ja.

Een paar dagen later (toen ik allang weg was uit Banos) heb ik een e-mail gestuurd naar de eigenaar van het hostel voor een update. En guess what!? Ze hebben haar baasje gevonden! Ik was zo blij toen ik dat las. Eind goed al goed!

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.