Verder naar bericht

El Choro trek hiken mét gids

De El Choro trek is de Boliviaanse variant van de Inca Trail in Peru. Het pad werd vroeger gebruikt om eten en goederen uit de tropische Yungas te transporteren naar dorpen in de bergen (zoals La Paz). Tegenwoordig is het een populaire hike route. De El Choro trek start in La Cumbre (uurtje rijden van La Paz) en loopt helemaal naar beneden, naar het dorpje Chairo.

Met of zonder gids

Ik wilde de El Choro trek eigenlijk zelfstandig hiken maar heb uiteindelijk toch een gids geboekt. Online las ik dat het pad hier en daar best gevaarlijk kon zijn (vooral bij regen) en dat er weinig andere hikers waren. Mocht me wat overkomen dan zou er niemand zijn om me te helpen. Dat vond ik een eng idee.

Ik heb eerst geprobeerd om zelf mede-hikers te vinden door bijvoorbeeld een flyer op te hangen in Loki hostel La Paz (Ik verbleef zelf niet in een hostel). Maar daar kwam geen reactie op.

Daarna heb ik contact opgenomen met meerdere reisbureaus in La Paz om te vragen of er misschien een groepsboeking was waar ik me bij aan kon sluiten. Maar helaas, noppes nada.

Twee reisbureaus zeiden dat de El Choro trek geen populaire trek is. En dat er daarom geen boekingen waren. Dat geloof ik niet. Ik denk dat de trek wel degelijk populair is maar misschien niet in de maand november (start regenseizoen). En ik denk dat de meeste mensen deze trek zonder gids doen.

In ieder geval, voor mij zat er niets anders op dan een privé tour te boeken voor 3 dagen en 2 nachten. Ik betaalde 180 euro en daarvoor kreeg ik:

  • Privé vervoer naar de start van de hike
  • Een gids die de tent en het eten droeg (en het eten klaarmaakte)
  • Vervoer terug naar La Paz (via openbaar vervoer)

Zelf moest ik een slaapzak, slaapmatje en kleding meenemen.

Hoe kom je bij de start?

De El Choro trek start dus in La Cumbre. Je kunt een taxi nemen of bus. Maar je zou ook kunnen checken of je mag meerijden met één van de vele Death Road Mountainbike organisaties. De Death Road tours starten namelijk ook in La Cumbre.

Als je een tour boekt dan wordt je opgehaald bij je hostel/ hotel met de taxi. Deze rijdt net iets verder dan La Cumbre. Ik vond dat wel prettig want het stuk van La Cumbre naar de start van het échte Inca pad is best wel saai.

Dag 1 – van La Cumbre naar Challapampa

De eerste dag werd ik rond half negen ’s ochtends opgehaald bij mijn hostel. Ik maakte kennis met mijn gids, Jorge (spreek uit als Horhee of Horgee). Een Boliviaans mannetje van 60 jaar oud met een lading gouden tanden waar een gangster jaloers op zou worden. Hij werkte al 40 jaar als gids. Trekkings, bergbeklimmen, hij deed het allemaal.

Jammer genoeg sprak Jorge geen Engels. Alleen Spaans, Aymara en een beetje Frans (want in Bolivia stikt het van de Franse toeristen).

Na iets meer dan een uur rijden kwamen we aan bij de start van de trek. We namen afscheid van de taxi chauffeur en begonnen te lopen.

La Cumbre ligt op zo’n 4800 meter hoogte. Gelukkig had ik een dikke jas aan want het was behoorlijk fris.

In het begin zag ik niets anders dan mist. Later trok de mist weg en konden we genieten van de omgeving. Bergen, riviertjes, groene heuvels en nieuwsgierige lama’s. Het was prachtig!

Onderweg stopten we ergens om te lunchen (brood met avocado, tomaten en kaas). We liepen door kleine dorpjes en moesten ergens stoppen om 20 BOB te betalen. Deze bijdrage betaal je voor het onderhoud van de bruggen.

Hier gingen we even lunchen

Mijn nieuwe vrienden

In Chucura betaal je 20 BOB voor het onderhoud van de bruggen

Ik denk dat ze het bedrag moeten verhogen want zo’n beetje alle bruggen die we tegenkwamen waren kapot.

Zo ook de brug naar de Challapampa camping. Mijn gids vertelde me dat als het hard regent er zoveel water vanuit de bergen komt dat de rivier overstroomt. Blijkbaar is de kracht van het water zó sterk dat het hele bruggen (met betonnen voet!) omver haalt.

We konden de camping bereiken via een geïmproviseerde brug: een hangbrug met houten latjes waar maar één persoon per keer overheen mocht. Dat staat er overigens niet bij dus ik vraag me af hoe toeristen dat doen die zonder gids hiken.

De geïmproviseerde brug naar de Challapampa camping

In ieder geval, mijn gids zette de tent op en maakte het avondeten. Hij had zelf geen tent en sliep bij de eigenaren van de camping. Hij vertelde me dat ze het moeilijk hadden. Men leeft van de opbrengsten van de camping maar het hoogseizoen loopt maar van mei t/m augustus. In november zijn er niet veel gasten.

En dat was te merken. Alleen ik en een Frans stel stonden op de camping. Verder niemand.

Dag 2 – van Challapampa naar Sandillani

De tweede dag stonden we vroeg op want het zou een lange wandeling worden naar camping San Francisco. Mijn gids had ontbijt klaargemaakt: brood, thee, gefrituurd ei. Véél te veel. Maar ik probeerde het toch allemaal op te eten. Want ja: lange hike.

Helaas begon de dag niet zo goed. Het regende enorm hard waardoor mijn zogenaamde regendichte jas binnen no-time zeiknat was. En ook mijn broek en schoenen waren na een half uur lopen al doorweekt (en dan moet je nog de hele dag).

Selfie in de regen, echt lachen was het niet

Daarnaast twijfelde ik of ik wel een gids had moeten boeken. Ik vond het enorm irritant dat ik achter iemand aan moest lopen en geen vrijheid had om te gaan en staan waar ik wilde. Omdat de gids alleen Spaans en Aymara sprak kon ik ook niet hele gesprekken met hem voeren. Lunch en pauzes waren daardoor toch een beetje awkward. Én ik denk dat de beste man wat onder de leden had want hij liep constant (en ik bedoel echt constant) aan zijn kruis te krabben.

Verder voelde ik me die dag heel erg alleen en miste ik mijn vriend enorm. Zo erg dat ik bijna een paar keer moest huilen. Ik weet niet wat het was maar ik zat die dag duidelijk niet lekker in mijn vel.

Buena Vista

Op een gegeven moment kwamen we aan bij Buena Vista waar we even gingen lunchen. Rijst met avocado, kaas en tomaat. Omdat ik vegetarisch ben moest de gids ook drie dagen vegetarisch eten. En hoewel hij zei dat hij het niet erg vond had hij het er toch elke keer over met zijn amigo’s van de campings.

De eerste ‘boomstam’ brug die we moesten passeren op de tweede dag

De derde gesneuvelde brug

En de gids maar lachen en springen op die boomstammen “maak ff een foto”

San Francisco

We gingen als een speer. Rond twee uur ’s middags kwamen we aan bij de San Francisco camping. Ik zei tegen mijn gids dat ik het ‘mas temprano’ vond (erg vroeg) en of we niet wat verder konden lopen. Dat vond hij prima. Natuurlijk moesten we wel weer even een pauze nemen zodat hij met zijn amiga (eigenaresse van de camping) kon praten. De vrouw zat op een stapeltje hooi en was haar lange, zwarte haar aan het kammen. Het leek wel een prinses. Alleen had ze in plaats van een gouden kroontje twee gouden tanden.

Jorge kende alle eigenaren van alle campings en ging daar dan een praatje mee houden in Aymara. Ik verstond er natuurlijk geen zak van en ging dan maar de camping kat aaien (op alle campings liep een kat rond).

Camping San Francisco

Bella Vista

De eerst volgende camping was Bella Vista. Ik denk dat we hier rond drie uur/ half vier aankwamen. Ik vond het nog steeds ‘mas temprano’. De gids merkte op dat er niemand aanwezig was op de camping. En dat was volgens hem erg raar. En ook een probleem want hij gebruikte de keukentjes van de campings om te koken. Hij had zelfs geen vuur bij zich (dat vond ik wel een beetje vreemd maar goed).

Omdat er toch niemand aanwezig was en ik ook niet een heel goede vibe kreeg van de camping besloten we door te lopen.

De zoveelste boomstam brug

Bomen worden omgekapt om plaats te maken voor mais. Doodzonde. 

Sandillani

Toen we bij Sandillani camping aankwamen was het vijf uur ’s middags en hadden we in totaal tien uur gelopen (waarvan ongeveer een uurtje pauze). Zelfs Jorge was moe. Ik heb hem echt gepusht die dag. Voornamelijk omdat ik niet lekker in mijn vel zat en de hike zo snel mogelijk af wilde maken. Maar ook omdat we vanaf het begin al doorweekt waren en het me beter leek om zo lang mogelijk door te lopen.

Sandillani camping was, vergeleken met de andere campings, super groot. Er waren zelfs cottages met bedden. Ik kreeg er meteen een goed gevoel bij.

Maar er was één probleem. Ook deze camping was verlaten. Er was niemand aanwezig. En toen zei mijn gids opeens “wacht even. Is het zaterdag vandaag?” Dus ik zeg “ja, hoezo?” Blijkt dat er op zaterdag een groot feest is in Coroico waar veel van de camping eigenaren naartoe gaan. Dus daarom waren de laatste twee campings verlaten.

Ik vond het een beetje raar dat mijn gids dat niet wist. Maar hij zei dat hij nog nooit zo ver was gelopen. Normaliter zijn mensen die een tour boeken blijkbaar heel langzaam en verblijven ze altijd bij camping San Francisco. En die camping is altijd open omdat de eigenaresse geen geld heeft om naar Coroico te gaan. Voor Jorge was het dus de eerste keer overnachten bij camping Sandillani.

Inbreken op de camping

We besloten om toch maar te blijven want: waar moesten we anders heen? Ik zette de tent op terwijl Jorge eten maakte. Hij wist vuur te maken met twee stenen (zó knap vind ik dat, ik moet dat ook een keer leren). Maar toen bedacht ik me ‘waar slaapt Jorge dan vanavond?’ Hij zei dat het geen probleem was en dat hij wel op de grond zou slapen. Dat kon ik niet accepteren. Ik had deze arme man van 60 jaar oud gepusht tot het uiterste omdat ik niet lekker in mijn vel zat. En dan moest hij zeker ook nog op de grond slapen? Dacht het niet!

Ik besloot de camping te verkennen. Misschien kon Jorge overnachten in één van de cottages. Maar alle deuren waren voorzien van een dik hangslot. Net toen ik het op wilde geven viel mijn oog op het raam van één van de cottages. Er zat geen glas in het kozijn. Alleen een hor tegen de muggen dat was vastgemaakt met punaises. Ik trok één voor één de punaises los. Net zo ver tot de opening groot genoeg was om doorheen te klimmen.

“Hola, que pasa?” Jorge vroeg wat ik aan het doen was. Ik zei dat ik een slaapplek voor hem had gevonden en dat we de volgende ochtend wel het hor weer vast konden maken. Ik kon aan zijn gezicht zien dat hij het geen goed idee vond. Zomaar inbreken op een camping waarvan hij de mensen niet kende. “Mas tarde, ahora comer” zei hij (dat zoeken we later wel uit, nu gaan we eerst eten’.

Na het eten vroeg ik aan Jorge wat hij wilde doen. Ik wilde ook wel in de cottage slapen want ik bedacht me dat hij waarschijnlijk niet door het gat paste. En daarnaast had ik ook geen zin om in de tent te slapen. Jorge vond het prima om op mijn slaapmatje in de tent te slapen. YES! Cottage for me.

De verlaten Sandillani camping

Nou ja, niet helemaal verlaten…

Ongewenste gasten

Net toen ik naar de cottage wilde gaan hoorden we opeens geschreeuw “AQUI! DERECHO! VAMOS!”. Ik schrok me rot. Jorge zuchtte en zei “Bolivianos”. Op dat moment was ik opeens heel erg blij dat ik een gids bij me had en dat ik niet alleen was.

Ik zei met een bang stemmetje “es ok?” Waarop Jorge antwoordde dat het prima was en dat ik maar gewoon naar de cottage moest gaan.

Dus ik snel door het hor naar binnen kruipen. De ramen aan de andere kant open gedaan en zo mijn backpack en andere spullen naar binnen gehesen. Daarna probeerde ik de gordijnen dicht te doen (lukte maar half) en kleedde me snel om.

Ik ging op één van de twee bedden liggen in mijn slaapzak. Ondertussen hoorde ik allemaal stemmen en zag ik allemaal lichten van zaklampen schijnen. Was het goed volk? Was het slecht volk? Waren het de eigenaren van camping? Ik wist het niet.

Toen het licht van de zaklampen wel erg dichtbij kwam ben ik onder het bed gaan liggen. Ik ga niet liegen, ik was bang. Echt bang. Ondanks dat mijn gids bij me was. Ik dacht wat nou als het mensen zijn met verkeerde bedoelingen? Alsof zo’n mannetje van 60 jaar oud ze dan kan tegenhouden.

Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat ik geen oog heb dichtgedaan die nacht. Overigens kwam dat mede omdat mijn gids tijdens het eten een verhaal vertelde van drie Bolivianen en twee Peruanen die waren gewurgd en beroofd in El Alto. Leuk verhaaltje voor het slapengaan.

Dag 3 – van Sandillani naar Chairo naar Coroico

De volgende ochtend stond ik vroeg op. Rond 6 uur hoorde ik opeens een zware stem. Het was Jorge. Ik had hem één van de dekens uit de cottage gegeven en die wilde hij graag terug geven. Ik wilde zelf zo snel mogelijk de cottage verlaten voordat iemand me zou zien. Want ja, in principe had ik natuurlijk gewoon ingebroken.

Bij het ontbijt vroeg ik naar de Bolivianen. Het bleek een groepje jongeren te zijn. Drie meiden en twee jongens. We hadden ze de dag ervoor gepasseerd maar Jorge had niet verwacht dat we ze nog zouden zien. We moesten de tweede dag namelijk twee rivieren oversteken via bruggetjes die bestonden uit twee boomstammen. Jorge zei dat het water in de middag zo hoog zou worden dat niemand de rivier meer zou kunnen oversteken.

Blijkbaar was het de jonge Bolivianen met hun ‘shit tempo’ (aldus Jorge) toch gelukt.

Chairo

Na het ontbijt vertrokken we naar Chairo, het eindpunt van de El Choro hike. Het zou nog maar drie uurtjes wandelen zijn.

Onderweg kwamen we nog een jongen tegen uit Chairo. Hij was op zoek naar zijn amigo’s. Het groepje Bolivianen dus. Het was een beetje een vreemde snuiter. Hij was helemaal bezweet, had een spijkerbroek aan, veel te dikke jas en nette schoenen. En hij was aan het rennen. “Es loco” aldus Jorge.

Uitzicht op de laatste dag naar Chairo

Wandelbord versierd met onder andere een sticker van een Maastrichtse voetbalclub

Na drie uur wandelen kwamen we inderdaad aan bij Chairo. Een uitgestorven gehucht. We wilden eigenlijk een taxi pakken naar Yolosa maar het toeristenseizoen was voorbij en er waren dus geen taxi’s. Gelukkig had ik Jorge bij me. Hij kende een paar mensen in Chairo en omdat ze hem zo aardig vonden gaf één van de jongens ons een lift.

Zonder die lift hadden we nog zo’n vier uur extra moeten lopen.

Coroico

In Yolosa stapte Jorge in een busje naar La Paz. Ik besloot om niet mee terug te gaan maar door te reizen naar Coroico. Na drie dagen lopen in de regen en kou had ik behoefte aan wat warmte en rust.

Jorge regelde een collectivo voor me (en betaalde ook de kosten) en binnen een uurtje stond ik in Coroico ofwel: paradise.

Ik had van een vriend van vrienden de tip gekregen om te verblijven bij Sol Y Luna. Helaas was dat nog wel 30 minuten een berg op lopen. Maar toen ik er aankwam voelde ik meteen rust. Ik had een kamer voor mezelf met gedeelde douche en wc. De douche was warm! Ik denk de eerste warme douche sinds Cusco. In La Paz hebben ze een serieus water probleem. De douche is eigenlijk altijd koud en soms komt er gewoon geen water uit. Dan is het water ‘op’.

Dus je kunt je wel voorstellen hoe blij ik was met die warme douche in Coroico. Heerlijk. Ik heb er verder niet heel veel gedaan. Alleen maar uitgerust. Sowieso kon ik er niet veel doen. Er is een populaire hike naar een aantal watervallen maar bij de receptie hing een briefje met een waarschuwing. Je moest die hike vooral niet alleen gaan doen, zeker niet als vrouw. Nou dan weet je het wel. Dus ik besloot mede daarom om gewoon lekker niets te doen.

Terug naar La Paz

De volgende ochtend ging ik alweer terug naar La Paz. Het busstation in Coroico was snel gevonden maar de receptioniste van Sol Y Luna had me verteld dat bussen vertrekken zodra ze vol zitten. Het was maandag ochtend, 10 uur en Coroico zag er uitgestorven uit.

Ik bedacht me dat het wel eens heel lang kon duren voordat dat busje vol zou raken. Maar ik had weer eens mazzel. Ik kwam net aanlopen toen ik meteen door iemand werd aangesproken “La Paz???” Dus ik zeg “uh, si”. Voor ik het wist lag mijn rugzak al op het dak van het busje. Ik kreeg nog tien minuten om naar de wc te gaan en drinken te kopen en daarna VAMOS!

Na drie uur rijden stopte het busje ergens langs de rand van La Paz. Ik moest dus overstappen op een ander busje maar welke? Gelukkig had ik de eigenaar van mijn verblijf in La Paz al geappt en hij vertelde me dat ik in een busje met bestemming Perez of Camacho moest stappen. Er komen wel honderd busjes langs dus je moet goed opletten. Op een gegeven moment zag ik er eentje met “Perez” en die hield ik aan. Ik stapte in en 2 BOB en twintig minuten later stond ik op San Francisco plein.

En dat was het einde van mijn El Choro trek avontuur.

Voordelen van een gids

Ik ben uiteindelijk toch wel blij dat ik een gids heb geboekt want:

  • Stel dat er wat gebeurd was, dan had de gids hulp kunnen gaan halen
  • De gids kende de mensen uit de omgeving en daardoor voelde ik me veiliger
  • Omdat de gids mensen kenden in Chairo kregen we een lift naar Yolosa, wat anders echt niet gebeurd was
  • Ik hoefde mijn eigen tent niet mee te nemen
  • Ik hoefde mijn eigen eten niet mee te nemen
  • De gids hielp me met vervoer naar Coroico
  • De gids kon me, ondanks mijn basis Spaans, wat meer vertellen over de omgeving en de mensen

Nadelen van een gids:

  • Je moet achter iemand aanlopen en hebt geen complete vrijheid
  • Als je gids alleen Spaans en Aymara praat dan is communicatie gelimiteerd en een beetje awkward. Zo vroeg ik op een gegeven moment naar de vrouw van Jorge en bleek dat hij met haar was gestopt omdat ze blijkbaar te veel dronk en met andere mannen omging. Ik kon merken dat hij geïrriteerd raakte toen hij het drie keer moest uitleggen omdat ik het niet begreep. Oeps…
  • Hoge kosten (als je solo reist)

De El Choro trek – wat vond ik ervan?

Ik had veel van de El Choro trek verwacht maar het viel me toch een beetje tegen. De eerste dag vond ik geweldig. De tweede dag was verschrikkelijk. En de derde dag dacht ik alleen maar ‘let’s get it over with’.

Ik denk dat het vooral aan mezelf lag. Ik wilde eigenlijk helemaal geen gids inhuren voor deze trek. Ik wilde het zelf doen maar was te bang om het alleen te doen. Daarnaast zat ik de tweede dag niet lekker in mijn vel. En laten we eerlijk zijn, wie vindt het nou wél leuk om de godganse dag in de stromende regen en kou te lopen? Niemand toch?

Ik ben wel blij dát ik de trek gedaan heb. Want ik wilde het gewoon heel graag. En dat het een beetje is tegengevallen. Ach ja. De volgende keer beter. You win some, you lose some.

PS: ik heb mijn vorige blog over de jungle & pampas geüpdatet met content en een filmpje. Klik hier om de update te lezen!

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.