Verder naar bericht

De Death Road mountainbiken in Bolivia

In La Paz vind je ’s werelds gevaarlijkste weg: El Camino de la Muero, ofwel de weg des doods. Deze weg is 70 kilometer lang en loopt helemaal van La Paz naar Coroico. Sinds 1990 worden er toeristische trips aangeboden en kun je de weg mountainbiken. Natuurlijk kon ik deze activiteit niet aan me voorbij laten gaan.

De Death Road in het kort

El Camino de Muerto heet eigenlijk de Yungas weg. De weg verbindt namelijk het Yungas gebied (amazone) met de stad. De weg werd in de jaren 30 aangelegd door Paraguayaanse gevangen. De weg loopt eerst een stukje omhoog tot zo’n 4633 meter en gaat daarna stijl naar beneden om op 3000 meter te eindigen in Coroico.

Waarom is de weg zo gevaarlijk?

Er zijn meerdere redenen waarom de Yungas weg zo gevaarlijk is:

  1. De weg loopt stijl naar beneden
  2. De weg is op de meeste plekken niet meer dan 3,2 meter breed. En het verkeer komt van beide kanten.
  3. De weg loopt kronkelend langs een berg en op sommige plekken is de afgrond 600 meter diep
  4. Er zijn bijna geen vangrails aanwezig langs deze weg
  5. Het tropische klimaat zorgt voor de nodige regenbuien en mist waardoor je slecht ziet en de weg glad wordt
  6. De weg is gedeeltelijk onverhard

Hoe komt de Death Road aan zijn naam?

Als je bovenstaande punten bij elkaar optelt dan snap je wel dat de Yungas weg een niet heel veilige weg is. Zie je al twee vrachtwagens elkaar passeren op een 3,2 meter brede weg? Met de banden half over de weg hangend?

In 1983 vond het dodelijkste verkeersongeluk in de geschiedenis van Boliva plaats op de Death Road. Een bus reed het ravijn in waarbij zo’n 100 mensen om het leven kwamen. Zo’n 200 tot 300 mensen overleden jaarlijks op deze weg. Vandaar dat de weg op een gegeven moment de bijnaam ‘El Camino del Muerte’ ofwel Death Road heeft gekregen.

Nieuwe, veiligere weg

In 2006 werd, na 20 jaar bouwen, een nieuwe en veiligere weg opgeleverd. Het meeste autoverkeer gaat tegenwoordig via deze weg. De Death Road wordt nu voornamelijk nog gebruikt door adrenaline zoekende mountainbikers.

Zelf de Death Road rijden

Ik ben nou niet bepaald een Dare Devil maar de Death Road rijden stond toch wel hoog op mijn bucketlist. Het leek me gewoon tof om te doen, ondanks het feit dat er sinds 1998 zo’n 13 mountainbikers om het leven zijn gekomen.

Ik besloot een tour te boeken met Barracuda Biking. De twee Nederlanders die ik ontmoette bij de Inca Trail gaven me deze tip. Op Tripadvisor staan ze op nummer 4 en ze zijn 30 euro goedkoper dan de nummer 1.

’s Ochtends vroeg verzamelden we bij café Little Italy (letterlijk vijf minuten lopen van de plek waar ik verbleef in La Paz). Daarna reden we met een oude schoolbus naar La Cumbre, de start van de Death Road. De groep bestond uit twee gidsen (eentje voorop en eentje achterop) en acht toeristen.

La Cumbre, start van de Death Road

Bij La Cumbre aangekomen kregen we een hoogst charmante outfit aangemeten (bruin/ groene jas en broek). Daarnaast kregen we een helm en, als je wilde, kniebeschermers. Vervolgens kregen we uitleg over hoe de fiets werkte. Ik had hiervoor nog nooit op een mountainbike gereden en moest dus even wennen. Wel mooi om dan meteen als eerste keer de Death Road te gaan rijden. Echt wat voor mij.

Na een korte briefing moesten we onze fiets ‘dopen’ met alcohol (96%). Eerst goten we wat alcohol op de grond, daarna op het wiel en vervolgens moest je een beetje opdrinken. Hiermee vroegen we aan Pachamama (moeder van de aarde) om ons veilig te houden.

“Dopen” van de mountainbike

Ready to ride!

Asfalt en onverhard

Het eerste stuk van de Death Road is geasfalteerd. Je vliegt als een gek over de weg tussen de vrachtwagens door. Het enige wat je eigenlijk de hele tijd doet is je handen samenknijpen om te remmen. Dit eerste stuk was leuk.

Het tweede stuk brengt je naar de onverharde weg (grint en grote stenen). Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit in het begin wel een beetje eng vond. De weg is heel erg smal en op de meeste plekken staan geen vangrails. Je hoeft maar één verkeerde beweging te maken en je vliegt de afgrond in.

Toch wel een beetje nerveus

En dan is het ook nog eens zo dat, als er tegenliggend verkeer aan komt jij aan de linkerkant moet gaat rijden. Aka, de kant van de afgrond. Ik kon me serieus niet voorstellen dat op deze smalle weg jarenlang auto’s en vrachtwagens elkaar gepasseerd hebben.

Kruizen

Langs de weg staan verschillende kruizen om de verkeersslachtoffers te herdenken. De gids vertelde ons van een man die jarenlang vrijwillig heeft gewerkt als menselijk stoplicht. Hij deed dit nadat hij zelf een ongeluk kreeg op de Death Road en daarbij zijn gezin verloor. Mensen waren zo blij dat hij dit deed dat ze hem af en toe geld gaven. Kort daarna volgde er meer mensen die gingen werken als menselijk stoplicht. Op deze manier zijn een hoop mensenlevens gered.

Zie je dat busje staan? Daar zou dan een vrachtwagen nog langs moeten… Kun je het je voorstellen???

The End

Na een paar uur rijden kwamen we aan bij het eindpunt. Ik had mega pijn in mijn onderarmen van het constant remmen en het schudden op de fiets. Wat een ongelofelijke ervaring. Ik vond het eng maar ook heel cool. En ik ben natuurlijk blij dat ik de rit overleefd heb.

We reden naar een restaurant met zwembad. We kregen lunch en konden even douchen. Ook kregen we een ‘I survived the Death Road’ t-shirt. Onderweg namen de gidsen foto’s die we na een paar dagen konden downloaden via Dropbox.

Na de lunch stapten we weer in de bus en reden we terug naar La Paz.

De Death Road mountainbiken was een geweldige ervaring en ik zou het zo weer doen. Dit kan ik mooi van mijn bucketlist afstrepen!

Uitzicht bijna aan het einde van de rit

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.