Naar de inhoud springen

Roadtrip Italië – Milaan

In 2013 maakten we een roadtrip door Italië en Milaan was het startpunt. Zoals je op dit blog kunt lezen zijn we al eerder naar Italië op vakantie geweest. We bezochten toen Verona en Venetië. Maar mijn vriend wilde altijd een keer terug. Vooral naar Lucca omdat zijn voorouders uit die streek komen.

Aankomst in Milaan

En dus plande we een roadtrip die ons naar verschillende Italiaanse steden zou brengen. We vlogen met Easy Jet naar Milaan en de vakantie begon al meteen goed. De huurauto was nog niet binnen dus we mochten van het verhuurbedrijf op hun kosten bij een hotel in de buurt gaan lunchen. Prima geregeld. Vervolgens kregen we in plaats van de Ford Fiesta die ik had geboekt, een gigantische auto mee. Ik zei nog tegen mijn vriend ‘Omg wat moéten we hiermee’… Nou daar zouden we later achter komen.

Op naar Milaan met Easy Jet
Met Easy Jet naar Milaan

Slapen in een klooster in Milaan

We verbleven in het New Generation Urban Brera hostel, gesitueerd in een Klooster. We hadden een 2-persoons kamer met een stapelbed. Mijn vriend houdt niet van hostels of van stapelbedden maar het was de enige betaalbare optie die ik kon vinden in Milaan. We bezochten ’s avonds alvast even de stad en verheugden ons alvast op de volgende dag. Een bezoekje aan de bekende kathedraal (heb ik al eens gezegd dat wij kathedraal verslaafd zijn?) Duomo Santa Maria Nascente stond op de planning. Helaas verbleef er een groepje 15-jarigen in het hostel die ons de hele nacht hebben wakker gehouden met geschreeuw en gejoel. Onze eerste en waarschijnlijk laatste ervaring in een hostel.

Het New Generation Urban Brera hostel in Milaan
New Generation Urban Brera hostelNew Generation Urban Brera hostel

Het noodlot slaat toe

De volgende dag waren we door slaapgebrek een beetje chagrijnig. Maar goed er stond genoeg leuks op de planning dus met goede moed vertrokken we naar de Duomo. Maar toen sloeg het noodlot toe. We waren er bijna toen ik opeens mijn vriend een rare beweging maken. Hij vloog met zijn armen raar heen en weer. Toen hij stil stond vroeg ik ‘gaat het?’ Waarop hij antwoordde ‘nee ik heb mijn enkel verstuikt’. Hij probeerde te lopen maar dat ging overduidelijk niet. Ik moest hem ondersteunen en we strompelden naar een beveiligingspost bij de Duomo.

Daar probeerde we uit te leggen wat er was gebeurd. Ze belde een ambulance die na een uur pas aan kwam. Mijn vriend werd op een brancard gelegd en we werden naar één van de ziekenhuizen in Milaan gebracht. Na vijf uur wachten was mijn vriend eindelijk aan de beurt. Gelukkig had hij niets gebroken maar zijn enkel was heel lelijk gekneusd. Er werd een soort cast met verband om zijn voet gewikkeld en hij moest bloedverdunners gaan ophalen bij een apotheek. Ook kreeg hij krukken mee, aangezien hij niet kon lopen zonder.

Einde van ons avondtuur in Italië. Of toch niet?

Verslagen hinkte we terug naar het hostel. Er zat niets anders op dan de zorgverzekeraar te bellen, in dit geval Univé. Helaas waren zij niet zo behulpzaam. Als we naar huis wilde dan werd dat moeilijk. Dan moesten we zelf maar een vlucht boeken. We waren enorm teleurgesteld. Ik had uren besteed aan het plannen van de vakantie en ook mijn vriend had zich er enorm op verheugd. En dan op de eerste dag was het al meteen game over. Ik ben echter niet iemand die zich zomaar uit het veld laat slaan. Ik zeg tegen mijn vriend ‘wat als ik een rolstoel voor je kan regelen? Zou je de vakantie dan door willen zetten?’ Hij moest daar even over nadenken maar zei uiteindelijk ja. Want hij wilde eigenlijk ook niet naar huis.

Een rollende oplossing

En zo ging het. Met behulp van het hostel (en hun wifi) wist ik online een bedrijf in Italië te vinden dat overal rolstoelen kon leveren. Het moest wel snel zijn want we zouden maar twee dagen in Milaan zijn en we moesten de volgende dag al uitchecken. Het leek ons daarom het handigste om de stoel bij het volgende hotel (ik had alles van tevoren geboekt) te laten leveren. En dat kon gelukkig.

Op krukken in Milaan
In Milaan op krukken

Duomo Santa Maria Nascente en Galleria Vittorio Emanuele

De volgende ochtend moesten we uitchecken en zijn we teruggegaan naar de Duomo. We hebben deze zelfs beklommen. Mijn vriend dus met zijn gewonde voet, op krukken. Hij had veel aanspraak. Mensen vonden het moedig van hem dat hij doorzette. Ikzelf ben daarna nog even de winkelstraat in gegaan en door het bekende Galleria Vittorio Emanuele gelopen, terwijl vriendlief op een terrasje genoot van een kopje koffie. Helaas was er niet veel tijd om echt uitgebreid te kijken. Maar dat maakte niet zoveel uit, ik ben niet zo’n vakantie shopper.

De Duomo Santa Maria Nascente in Milaan
Duomo Santa Maria NascenteDuomo Santa Maria Nascente Duomo Santa Maria Nascente Duomo Santa Maria Nascente Duomo Santa Maria Nascente Duomo Santa Maria Nascente
Galleria Vittorio Emanuele
Galleria Vittorio EmanueleGalleria Vittorio Emanuele

Hinkend naar de garage in Milaan

Na ons bezoek aan de Duomo was het tijd om verder te gaan. En toen kwam de volgende uitdaging. We hadden de auto niet in de buurt van het hostel geparkeerd omdat dat duur was (24 euro per dag). Die stond dus ergens in een garage buiten de stad waar het maar 7 euro per dag kostte. Dus ik moest een paar keer alleen met de metro op en neer naar de parkeergarage, want twee koffers tegelijkertijd ging niet. Daarna moesten we nog met z’n tweeën naar de parkeergarage zien te komen. Op zich was de wandeling van het hostel naar de metro niet zo ver. Als je niet op krukken loopt…

Maar het kwam goed. We kwamen aan bij de garage. Uitdaging drie: autorijden. Normaliter rijdt mijn vriend auto. Al-tijd. Hij vindt dat prettig. Ik vind dat prettig. Nu moest ik autorijden. In een bakbeest van een auto. In Italië. Kun je het je voorstellen? Gelukkig kreeg ik aanwijzingen van mijn vriend en zijn we levend en zonder krassen Milaan uitgekomen. Op naar Maranello!

Je kunt geen reactie plaatsen, maar trackbacks en pingbacks zijn beschikbaar.